منشا ابعاد توجه به مقدار زیادی از کار روبرت نایدفر نشات می‌گیرد. نایدفر (a1976) یک مدل توجه با دو بعد، گستره و جهت را پیشنهاد کرد (شکل4- 2). گستره از باریک تا عریض متغیر است؛ «توجه باریک وعریض» به ترتیب بر دامنه‌‌ای محدود و گستره از نشانه ها، تمرکز دارد. «جهت» در پیوستاری از تمرکز درونی روی تفکرات و احساسات خود شخص تا تمرکز بیرونی روی اشیا و رویدادهای خارج از بدن متغیر است (گیل 1383). بعد جهت به نوع منبع اطلاعاتی که سبک کانون توجه اطلاق می گردد و دلالت بر این دارد که ورزشکار می تواند بطور درونی یا بیرونی توجه خود را کانونی کند. اما بعد وسعت توجه به تعداد علائم یا نشانه هایی که در هر لحظه به آنها توجه می شود، اطلاق شده و در پیوستار محیطی حرکت، از پهن به باریک است. ابعاد توجه مرتباً در درون فرد در طول زمان و به تناسب تکلیف یا بافت موقعیت تغییر می کنند. با قرار دادن این ابعاد بر روی پیوستار و متقاطع کردن آنها چهار طبقه بدست می آید پهن بیرونی، پهن درونی، باریک بیرونی و باریک درونی. موقعیت های معینی مستلزم کانون توجه وسیع است تا فرد بتواند به تعدادی از علائم حساسیت نشان دهد. عموماً در محیط پویا و پیچیده، سبک توجه باریک اهمیت می یابد. در تصمیم گیری که نیازمند تعمق، تحلیل و نتیجه گیری است سبک توجه درونی حائز اهمیت است (شرکاء1390).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   انواع روش هی بازخورد در یادگیری