. استئوپروز[1]

بیماری های متابولیک استخوان به دو دسته اصلی استئوپروز و استئومالاسیا[2] تقسیم می شوند. نشست بین المللی کنفرانس بهداشت، استئوپروز را به این صورت تعریف کرده است: بیماری کاهش جرم استخوان و از بین رفتن بافت میکروسکوپی استخوان که باعث نازکی و افزایش ریسک شکستگی استخوان می شود. استئوپروز به دو دسته اولیه و ثانویه تقسیم می شود و این تقسیم بندی بر اساس وجود یا عدم وجود بیماری مشخص،روش های جراحی، یا روش های دارویی که کاهش تراکم استخوان را شدت می بخشد، انجام شده است.متخصصان مجمع جهانی بهداشت (WHO ) دانسیتومتری را ملاک تشخیص استئوپروز قرار دادند که براساس مقدار BMC   یا   BMDدر هر نقطه اسکلت انجام می شود.این معیار بیماران استئوپروز را بر حسب اینکه BMD یا BMC   SD5/2(انحراف معیار)کمتر از میانگین پیک جرم استخوان نرمال باشد، تعریف می کند (جدول 1-1). با این معیار، می توان بیماری استئوپروز را قبل از ایجاد شکستگی که به دلیل تردی استخوان ایجاد خواهد شد را تشخیص داد.

[1].Osteoporosis

[2]. Osteomalacia

ملاک WHO برای استئوپروز

طبق تعریف WHO جرم استخوان در جوانی با بالاترین مقدار می رسد و با افزایش سن و با کاهش تراکم استخوان، جرم استخوان کاهش می یابد، اما شاید در هیچ سنی جرم استخوان در تمام نقاط اسکلت به پیکمقدار خود نرسد. بنابراین زمان آغاز کاهش تراکم در نقاط مختلف متفاوت خواهد بود. چنانچه زنان آسیایی نسبت به زنان سفید پوست BMD پایین تری دارند ولی شکست مفصل ران در آنان کمتر است. از محدودیت های دیگر BMD این است که در توصیف استئوپروز، اطلاعاتی در مورد هندسه و کیفیت استخوان ارائه نمی شود در حالی که عوامل فوق تاثیر بسیاری در فاکتور ریسک شکستگی دارند.

 

2-4-1-2. فاکتورهای ریسک

عواملی که باعث ایجاد فاکتورهای ریسک می شوند عبارتند از : کمبود کلسیم و ویتامین D، و نیز ایجاد هایپرتیروئیدیسم ثانویه که هر دو عامل موجب افزایش آهنگ کاهش تراکم استخوان کورتیکال و افزایش ریسک شکستگی استخوان ران می شود.

.

2-4-1-3. انواع پوکی استخوان

الف. پوکی استخوان اولیه

یعنی در آن هیچ بیماری دیگری که باعث تحلیل استخوانی شده باشد وجود ندارد مانند نوع ایدیوپاتیک[1] ، پوکی استخوان تیپ 1 که در زنان یائسه 51-75 ساله و بالاتر، اغلب به صورت تحلیل سریع و نامتناسب استخوان ترابکولار مشخص می­شود و پوکی استخوان تیپ 2 که در هر دو گروه زنان و مردان از سن 40 سالگی شروع شده و بیشتر استخوان کورتیکال را تحت تأثیر قرار می­دهد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تصمیم راهبردی چیست

ب. پوکی استخوان ثانویه

یعنی به دلیل یک عامل یا بیماری دیگر، سیستم اسکلتی بدن به سوی پوکی استخوان پیش می­رود مانند پوکی استخوانی ناشی از بیماری هایی نظیر هیپوگنادیسم، سوء جذب، کمبود کلسیم، بی حرکتی و… .

2-4-1-4. درمان پوکی استخوان

درمان پوکی استخوان معمولاً رضایت بخش نیست، مهمترین مشکل درمان این است که اکثر بیماران در سنین بالا قرار دارند و درنتیجه، سوخت وساز سلولی آنها به میزان قابل توجهی کاهش یافته است بنابراین هر گونه مداخله درمانی به منظور کاهش جذب استخوان یا افزایش بازسازی آن یک درمان طولانی مدت را می­طلبد. به نظر می­رسد درمان پیشگیری کننده، مؤثرترین نوع درمان است، زیرا برای زمانی که پوکی استخوان پیشرفت کرده است، رژیم درمانی مناسبی که بتواند به طور مفید، کلینیکی و مؤثر، تحلیل استخوانی را متوقف کند یافت نشده است. با این وجود درمان­های پوکی استخوان را به دو بخش درمان­های دارویی و غیر دارویی تقسیم کرد که به شرح زیر است.

2-4-1-5.  درمان دارویی

شامل مصرف کلسیم، استروژن، کلسی تونین و فلوئور می باشد.-4-2-2. درمان­های غیر دارویی

درمان­های غیر دارویی شامل ورزش درمانی می­باشد. ورزش به عنوان یک عامل مهم در حفظ استخوان­ها مورد تأیید پزشکان و عامه مردم قرار گرفته است

 

2-4-2. استئومالاسیا

استئومالاسیا و نرمی استخوان به فاکتورهای etologic زیادی بستگی دارد. در حالت عادی تغییرات آن مربوط به معدنی شدن[2] نا­مناسب یا کند شدن نامناسب یا کند است. متابولیسم غیر عادی و ویتامین D  یا کاهش فسفات Renal دلایل معمول استئومالاسیا هستند.

 

2-4-3. بیماری پگت استخوان

بیماری پگت عدم تعادل کرونیک است که اغلب در میانسالی و افراد مسن اتفاق می افتد. این بیماری یک تغییر غیر عادی در نوسازی استخوان است که باعث هایپرترومی در ساختار میکروسکوپی استخوان می شود. پلویس، مهره لومبوساکرال، فمور و جمجمه معمولترین اعضای تحت تاثیر این بیماری هستند. بطور کلاسیک اجزاء تحت تاثیر این بیماری با بزرگ شدن، نازک شدن کورتیکال و زبری ترابکولار مشخص می شوند.

[1]. Idiopathic

Mineralization.1