-10 دارچین

دارچین گیاهی با نام علمیCinnamon  و نام عمومی Cinnamomum zeylanicum می باشد. این درخت همیشه سبز به خانواده برگ بوها تعلق دارد و بومی سریلانکا و مناطق جنوب شرقی هند می باشد. دارچین با طعم تند و تیز خود اگر چه بیشتر به عنوان یک طعم دهنده ی مواد غذایی مورد استفاده قرار می گیرد، ولی از مصارف درمانی آن نیز نباید غافل ماند. این گیاه یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی است که در طب سنتی به عنوان دارویی مهم کاربرد داشته است. قسمت های مختلف گیاه دارچین شامل؛ برگ، گل، میوه و پوست آن دارای ترکیبات و اسانس هایی می باشند که از نظر شیمیایی شباهت ها یی با یکدیگر دارند. نشان داده شده است که پوست این گیاه حاوی اسانس (روغن فرار) با بویی مطبوع می باشد (مدرسی، 1390). میزان این اسانس حدود 5/0 تا 5/2 درصد برآورد می شود. این اسانس خود از چند ترکیب دیگر شامل؛ سینامون آلدهید (55 تا 76 درصد)، اوژنول (پنج تا 18 درصد)، سافرول (کمتر از دو درصد)، تشکیل شده است.از دیگر ترکیبات شیمیایی تشکیل دهنده پوست دارچین می توان به سینامیک اسید، کادینن، کاریوفیلن، تانن ها، فنل ها، د ی ترپن ها، ترکیب های کربوهیدراتی و موسیلاژی متفاوت و مقدار کمی کومارین نیز اشاره نمود. قسمت های مختلف این گیاه از جمله پوست آن خواص درمانی زیادی دارند، به طوری که مصرف آن  ها باعث تقویت قلب، معده و روده ، بهبود فعالیت کلیه ها و افزایش نیروی جنسی
می شود (مدرسی، 1390). ارزش دارویی این گیاه بیشتر به دلیل روغن فرار آن می باشد. ترکیبات اصلی این اسانس شامل ؛ سینامون آلدهید، اوژنول و سافرول فعالیتی شبیه به انسولین دارند و می توانند در درمان دیابت مفید باشند. همچنین تأثیر این ترکیبات در کاهش تری گلیسرید، کلسترول و لیپوپروتئین کم چگال خون مثبت می باشد. دارچین به دلیل خاصیت ضد قارچی و ضد باکتریایی خود کاربرد دارد. مصرف این ادویه به دلیل خاصیت آنتی اکسیدانی قوی آن مانع اکسیداسیون مواد آلی در  بدن و سبب کاهش راد یکال ها ی آزاد می شود (مدرسی، 1390). پژوهش ها نشان می دهند که عصاره دارچین در ترمیم زخم های ایجاد شده بر موش های صحرایی نژاد ویستار مؤثر می باشد. سایر اثرات این گیاه شامل؛ اثر در درمان تهوع و اسهال و تأثیر بر بالا بردن قدرت فهم و درک نیز به اثبات رسیده است. با توجه به این که امروزه داروهای گیاهی به یکی از اشکال دم کرده، جوشانده، عصاره، پودر، شربت، پماد، ضماد و اسانس (اغلب به صورت تقطیر با بخار آب) مصرف شده و در بازار موجود می باشند و نکته مهم درارتباط با مصرف داروهای گیاهی دوز مصرفی آن است (مدرسی، 1390). راناسیق و همکارانش [1] در سال 2012 اثرات کوتاه مدت و بلند مدت دارچین بر وزن بدن، کنترل گلوکز خون و چربی خون در موش های صحرایی سالم و دیابتی را بررسی کردند و نتیجه گرفتند که دارچین باعث کاهش گلوکز خون و بهبود فراسنج های چربی در موش های صحرایی دیابتی می شود (راناسیق و همکاران، 2012). و در مطالعه ای زحمتکش و همکاران در سال 1390 در رابطه با اثر دارچین بر سطح گلوکز در بیماران دیابتی نوع 2 نشان داده شد  که دارچین با دوز دو گرم در روز اثر معنی داری بر کاهش سطح گلوکز خون و چربی های خون ندارد (زحمتکش و همکاران، 1390).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   سنجش شخصیت

[1] Ranasinghe et al.,