کافی نداشته باشد.
۲. دسترسی شرکت ها به بازارهای پول و سرمایه
هرچه توانایی شرکت ها در گرفتن وام و تأمین وجوه از طریق بدهی بیشتر باشد، انعطاف پذیری آنها در پرداخت سود سهام بیشتر خواهد بود. توانایی گرفتن وام، ممکن است به شکل توانایی شرکت در صدور اوراق قرضه و مراجعه به بازار سرمایه نیز باشد. هرچه شرکت بزرگتر و سازمان یافته تر باشد، دسترسی بیشتری به بازارهای سرمایه دارد. با دسترسی به وجوه حاصل از طریق بدهی، مدیریت ممکن است نگرانی کمتری در مورد تأثیر پرداخت سود سهام بر نقدینگی شرکت داشته باشد (برهانی، ۱۳۸۷،۱۳)۲.
۳.محدودیت های قراردادهای استقراض
معمولاً محدودیت هایی توسط وام دهندگان در مورد توزیع سود بین سهامداران به مورد اجرا گذاشته می شود تا توانایی شرکت را در پرداخت اقساط وام های خود بالا ببرند.
یکی از محدودیت های متداول این است که پرداخت سود سهام را منوط به تحصیل سود پس از تاریخ استقراض می کند و تنها از محل این سودها است که میتوان سود سهام را پرداخت کرد. محدودیت دیگری که در قراردادهای سهام ممتاز اعمال می شود این است که در صورت قابل انباشته بودن سود سهام ممتاز، نمی توان هیچ گونه سودی به سهامداران عادی پرداخت کرد، مگر اینکه سود سهام ممتاز دوره جاری و سود سهام ممتاز معوقه دوره های قبل کلاً پرداخت شده باشد. (همان منبع ، ۱۴)قراردادهای وام از دو جهت بر تصمیم مدیران برای پیشنهاد تقسیم سود موثر است:
الف- رعایت نسبت های مالی مندرج در قراردادهای وام و پیوستهای آنها.
ب- الزام به باز پرداخت اقساط وامها در سر رسید مقرر.
در بسیاری از قراردادهای وام ، وام دهنده به خاطر تضمین بازگشت وام، رعایت مواردی را برای وام گیرنده، در قراردادهای وام اجباری می نماید. مثلاً:
– وام گیرنده مجبور به رعایت نسبت های حداقل مالکیت، جاری و یا سرمایه در گردش شود.
– مجاز به تقسیم سود سال های قبل بدون موافقت قبلی وام دهنده نباشد.
از سوی دیگر، پرداخت اقساط وام ها، به نقدینگی و تصمیم های آتی مدیران در فعالیت های جاری واقعی آنها، بسیار موثر است، این اقساط گاه بسیار سنگین و گاه بازپرداخت آنها مستلزم برنامه ریزی اساسی نقدینگی است. معمولاً یکی از منابع تامین پرداخت اقساط، سود نقدی شرکت است و چنانچه قسمت عمده سود بین سهامداران تقسیم گردد، مدیران ممکن است ناگزیر به صدور سهام و یا اخذ وام های سنگین تر و یا حذف برنامه های توسعه آتی خود به جهت رعایت پرداخت اقساط وام ها گردند. در این موارد نیز جداول نقدینگی که با عنایت به راه حلهای مختلف تهیه شده باشد بسیار مناسب است (اسلامی بیدگلی ، ۱۳۷۰ ، ص۲۰-۱۴).
۴.محدودیت های قانونی
بر اساس قوانین برخی کشورها، پرداخت سود سهام نمی تواند از مبلغ سود انباشته به علاوه اندوخته های مجاز و مبلغ صرف سهام، تجاوز کند. به بیانی دیگر، اگر خالص داراییهای شرکت بیش از مبلغ اسمی کل سهام منتشر شده آن نباشد، نمی توان سود سهام پرداخت کرد. در ایران بر اساس ماده ۱۴۰قانون تجارت مصوب ۱۳۴۷، پرداخت سود سهام عادی (که حداقل۱۰درصد سود خالص شرکت است) تنها از محل سود قابل تقسیم مجاز است. سرمایه شرکت ها و اندوخته های آنها را، می توان به عنوان یک حاشیه ایمنی، جهت حفظ منافع اعتباردهندگان آن تلقی کرد. (شاملو،۱۳۸۹،ص۳۰)۱.
۵ .سود آوری و فرصتهای سرمایه گذاری
چنانچه واحد تجاری نتواند وجوه در دسترس را به نحوی سود آور سرمایه گذاری کند، می تواند جریان نقدی آزاد را به مصرف توزیع سود سهام برساند.
از سوی دیگر در صورت موجود بودن فرصتهای سـرمایه گذاری سود آور، می توان از تقسیم سود خودداری نمود. در برخی از شرکت های در حال توسعه که فرصت های سرمایه گذاری سود آوری وجود دارد، معمولا از پرداخت سود سهام خود داری می شود. در برخی موارد، تأمین مالی پروژه های سرمایه گذاری، از محل سود (تأمین مالی داخلی) بر پرداخت سود سهام، و تأمین مالی از طریق انتشار سهام یا اوراق قرضه، ترجیح داده می شود. زیرا سهامداران ممکن است سود سرمایه ای حاصل از افزایش قیمت سهام را بر دریافت سود نقدی سهام ترجیح دهند (برهانی، ۱۳۸۷،۱۳)۲.
۶ . مالیات
در بسیاری از کشورها نرخ مالیات بر درآمد سود سرمایه ای و سود سهام یکسان است و کل سود سهام در یافتی توسط اشخاص، در سال دریافت مشمول مالیات می شود، اما مالیات بر درآمد سرمایه ای، در سال فروش سهام، قابل پرداخت خواهد بود، لذا شرکتها باید سیاستی اتخاذ کنند که حداقل بار مالیاتی را برای سهامداران داشته باشد.
۷. نیاز سهامداران
سیاست تقسیم سود و تغییر آن می تواند حاوی اطلاعاتی برای سـهامداران باشد. سرمایه گذاران با توجه به سلیقه خود ،سهام شرکتی را خریداری می کنند، که سیاست تقسیم سود آن را قبول دارند. میزان سود سهام پیشنهادی هیأت مدیره معمولا حاوی اطلاعاتی در خصوص انتظارات مدیران در مورد سودآوری آتی شرکت است. بدیهی است اگر مدیریت شرکت در صدد بر آید تا میزان سود پرداختی را افزایش دهد، در واقع مدعی است که قدرت سود آوری شرکت افزایش یافته است. (شاملو،۱۳۸۹،ص۳۰).۳
۸. چرخه عمر محصول
مدیران بنگاه های اقتصادی بدون توجه به چرخه عمر محصول، نمی توانند راهبردهای مالی خود را تنظیم کنند. از این رو راهبردهای مالی در چرخه عمرمحصول هم از طرف مالکان شرکت و هم از طرف مدیران، برای حد اکثر کردن ارزش شرکت بسیار مهم می باشد.
چرخه عمر محصول به ترتیب دارای چهار مرحله می باشد: الف) کودکی: عامل کلیدی در مرحله کودکی، تحقیق و توسعه و مطالعات بازار برای محصول جدید است. جریان نقدی در مرحله کودکی منفی می باشد، که این امر بیانگر این موضوع است که جریان نقدی خروجی بیشتر از جریان نقدی ورودی است. ب) مرحله رشد: جریان نقدی در مرحله رشد به توازن می رسد. ج) مرحله بلوغ: جریان نقدی در مرحله بلوغ تثبیت می شود. د) مرگ: در مرحله مرگ جریان نقدی ورودی و خروجی تواماً کاهش می یابد و به توازن می رسد.
در مرحله کودکی به دلیل منفی بودن جریان نقدی منطقی به نظر نمی رسد که سود تقسیم شود و اگر سودی تقسیم شود دوباره باید به همان میزان از طریق افزایش سرمایه تأمین مالی شود. در مرحله کودکی سرمایه گذاران به دنبال عایدات سرمایه ای بوده و نه تقسیم سود، و لذا در مرحله کودکی سودی تقسیم نمی شود. در مرحله رشد نیز، از سیاست تقسیم سود انبساطی استفاده نمی شود، زیرا شرکت دارای فرصتهای سرمایه گذاری است و در مرحله بلوغ، واحد تجاری، دیگر فرصتهای سرمایه گذاری نداشته، لذا در مرحله بلوغ از سیاست تقسیم سود انبساطی، استفاده می کند. در مرحله مرگ نیز باید کل سرمایه صاحبان سهام به آنها بازگردانده شود.( ساربانها، محمد رضا،۱۳۸۲)۱
دلایل تمایل سهامداران به دریافت سود سهام بصورت نقدی
۱- کاهش عدم اطمینان: وعده سود سرمایه یا توزیع درآمد در آینده، عدم اطمینان بیشتری را برای سرمایه گذاران در مقایسه با توزیع مستمردرآمد ایجاد می کند. پرداخت سود سهام مستمر نمایانگر ارزش فعلی جریان نقدی برای سرمایه گذاران است و بدین ترتیب عایدی هرسهم سهامداران تحت الشعاع مشکلات مالی یا عملیاتی شرکت قرار نخواهند گرفت و موجب افزایش اطمینان سرمایه گذاران فعلی است.
۲- قدرت مالی شرکت: اعلام وپرداخت سود سهام نقدی نشانگر ثبات واستحکام نقدینگی شرکت در شرایط مطلوب است. زیرا برای پرداخت سود سهام به وجه نقد نیاز است که این نقدینگی باید ازجریان عملیات شرکت خارج شود. اعلام سودسهام نشانگر موقعیت سود آوری و کسب سود بیشتر در آینده است.
۳- نیاز به درآمدجاری: بسیاری از سرمایه گذاران برای پرداخت هزینه های جاری زندگی خود، به دریافت مستمر سود سهام نیازمند هستند. معمولاً این قبیل سرمایه گذاران ممکن است برای کسب سود نقدی مستمر نسبت به فروش سهام خود تمایل نداشته باشند. سود سهام نقدی برای سرمایه گذاران درآمد جاری ایجاد می کند بدون اینکه تأثیری دراصل سرمایه بگذارد. (وکیلی فرد، حمیدرضا، ۱۳۸۹)۲
بهبود و توسعه خط مشی های سود سهام
برای انتخاب نهایی خط مشی سود سهام، عوامل مختلفی همانند دلایل خرید سهام توسط سهامداران، محدودیت های پرداخت سود سهام و همچنین شرایط فعلی شرکت از لحاظ مالی و عملیاتی را در نظرگرفته، و در این چهارچوب کلی، شرکت امکان انتخاب خط مشی های متفاوت سود سهام را، پیش بینی می کند که در این بخش ذیلا ً مورد بحث قرار می گیرد
پرداخت سود سهام پایدار (بدون تغییر )
شاید بتوان گفت که تعیین خط مشی تقسیم سود غالباً بر اساس سیاست تقسیم سود سهام قبل انجام می گیرد. این کار انتظارات سهامداران را در دریافت میزان معینی سود به طور مداوم، برآورده می کند وتأثیر چندانی بر قیمت سهام در بازار نمی گذارد، این خط مشی ممکن است در سال هایی که درآمد کاهش پیدا می کند باعث کمبود نقدینگی شرکت شود، اگر شرکت دارای نقدینگی احتیاطی کافی باشد درصورت کاهش درآمد نیز شرکت با مشکل جدی روبرو نخواهد شد .
پرداخت سود سهام پایدار در سطح کمتر
تصمیم برای کاهش سود سهام نسبت به سال قبل، در مواردی اتخاذ می شود که شرکت فرصت سرمایه گذاری با سود بالایی را در پیش داشته باشد، و برای برنامه ریزی نیازمند وجه نقد باشد. این کار ممکن است درتحلیل سهامداران که درانتظار درآمد دایمی هستند تأثیر گذاشته، و قیمت بازارسهام را کاهش دهد. برای به حداقل رساندن این تأثیر منفی، شرکت ممکن است اعلام کند که سطح سود سهام درآینده تثبیت خواهد شد، وهیأت مدیره کاهش بیشتری را در سود سهام پیش بینی نمی کند .
اعلام اینچنین نظرات از طرف هیأت مدیره، سهامداران را نسبت به عدم کاهش سود سهام اطمینان می دهد، حتی در شرایطی شرکت اعلام کند، که در صورت ایجاد فرصت، برای سرمایه گذاری های جدید اقدام خواهد کرد، که در نتیجه موجب افزایش سود سهام خواهد شد.
پرداخت سود سهام پایداردر سطح بالاتر
معمولاً افزایش سود سهام توسط شرکت، زمانی تصمیم گیری و اعلام می شود که درآمد آن در حد بالایی رشد داشته، و نیازی به وجه نقد برای توسعه نباشد. غالباً اعلام سود سهام به نحو مطلوبی، بر قیمت سهام عادی تأثیر می گذارد در بسیاری از موارد، درآمد بالاتر، باعث افزایش قیمت سهام می شود.
تغییرات سود سهام متناسب با تغییرات درآمد
نامطلوب ترین سیاست گذاری سود سهام تغییرات سود سهام متناسب با تغییرات درآمد می باشد. امتیاز این سیاست گذاری این است که، مدیریت را از بیشترین انعطاف در استفاده از وجوه نقد توزیع نشده برای سرمایه گذاری برخوردار می سازد، ولی نوسانات و بی ثبات بودن پرداخت سود سهام، که باعث کاهش نسبی قیمت سهام عادی شرکت خواهد شد، مزیت فوق الذکر را خنثی و بی اثر می کند .
سود سهام پایین به اضافه سودهای سهام فوق العاده
این خط مشی برای شرکت هایی که دارای درآمد دوره ای و رشد محدود

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه دربارهمرگ و زندگی، بهشت زهرا
دسته‌ها: No category

دیدگاهتان را بنویسید