محرک­های آنژیوژنز مجموعه­ای از عوامل هستند که موجب تحریک شکل­گیری عروق خون می­گردند (شکل2-4) که مهمترین آن­ها عبارتند از:

1.­ هایپوکسی: متابولیت­های زیادی نظیر اسیدهای­چرب، اسیدهای­آمینه، اکسیژن و گلوکز برای متابولیسم سلول نیاز هستند اما اکسیژن به دلیل محدودیت در ذخیره شدن و نقش ویژه­ آن در متابولیسم از اهمیت ویژه­ای برخوردار است  (40, 49). کمبود اکسیژن اصلی­ترین محرک برای آنژیوژنز به شمار می­رود و نقشی محوری در تنظیم بازخوردی رشد یا بازگشت[1] عروق در فرآیند آنژیوژنز ایفا می­کند. همان طور که در شکل 2-3 نشان داده شده است زمانی که دریافت اکسیژن بافت کافی نباشد (محیط هیپوکسیک) سیگنال­های هایپوکسیک باعث تحریک پروآنژیوژنیک­ها و مهار آنتی­آنژیوژنیک­ها می­گردند در نتیجه عروق خونی رشد می­کنند. افزایش عروق خونی کمبود اکسیژن بافتی را از طریق افزایش در سطح عروق، افزایش در جریان خون و کاهش زمان انتقال اکسیژن جبران می­کند، در نتیجه زمانی که بافت­ها اکسیژن کافی، حتی در اوج فعالیت متابولیکی دریافت ­می­کنند فاکتورهای پروآنژیوژنیک و آنتی آنژیوژنیک به سطح نرمال برمی­گردند و سیگنال منفی، رشد بیشتر عروق را متوقف می­سازد (38, 40, 50, 51).

[1].  Regression

کشش عضلانی: کشش عضلانی موجب فعال شدن مسیرهای سیگنال رسانی مربوط به هدایت مکانیکی می­گردد که این کار از طریق گیرنده­های اینتگرینی صورت می­گیرد. همچنین کشش عضلانی با معیوب کردن ماتریکس خارج سلولی منجر به رها سازی فاکتورهای رشدی می­شود و رشد بیشتر رگ­های محیط را تحت تاثیر قرار خواهد داد (40).

3.­ تجمع متابولیت­ها: از جمله محرک­های آنژیوژنیکی در عضلات و بافت­ها، تجمع متابولیت­هایی مانند آدنوزین[1] و اسید­لاکتیک است. آدنوزین (که حاصل دفسفوریلاسیون[2] ATP در سلول می­باشد) در بافت­های هایپوکسیک، تامین اکسیژن را از طریق رگ­گشایی و افزایش جریان خون در عضلات اسکلتی، قلب، مغز و دیگر بافت­ها تامین می­کند. به علاوه چندین مطالعه نشان داده­اند آدنوزین در محیط هیپوکسی تکثیر و مهاجرت سلول­های اندوتلیال را تحریک می­کند و به نظر می­رسد اعمال آنژیوژنیک آدنوزین به واسطه توانایی آدنوزین در افزایش بیان VEGF-A باشد (40).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تم تولد دخترانه : دنیای زیبا و لطیف دختر بچه ها

4.­ استرس برشی: استرس برشی، یک نیروی هیدرودینامیکی است که به دلیل اصطکاک جریان خون با دیواره­های عروق حاصل می­شود و رابطه­ی مستقیمی با سرعت جریان خون دارد. فشار برشی عمدتا از طریق تنظیم افزایشیmRNA  اینتگرین­ها[3] در سطح داخلی عروق، فعال­سازی اینتگرین­ها و متعاقبا اتصال آن­ها به لیگاندهای ویژه­ی خارج سلولی عمل می­کند. فشار برشی از طریق دو نیم کردن عروق (انشعاب طولی)، منحر به رگ­زایی می­شود (41).

[1] .  Adenosine

[2] .  Dephosphorylation

[3] .  Integrins