No category

منابع پایان نامه ارشد با موضوع بیماران مبتلا، بیمارستان، ابتلا به بیماری، تقسیم بندی

آنها به ماکروفاژها عمل می کند. ADA یک شاخص مهم برای فعالیت سیستم ایمنی است. برای مثال کمبود آن در انسان، در ابتدا به صورت لنفوپنیا ۲۸ (کاهش تعداد لنفوسیت ها در خون) و نقص شدید سیستم ایمنی آشکار می شود که در طی آن لنفوسیت های B و T تکامل نیافته و عمل طبیعی خود را انجام نمی دهند (Banales et al., 1999). ژن ADA انسان بر روی بازوی بلند کروموزوم ۲۰ قرار دارد و طول تقریبی آن kb 32 می باشد.
همانگونه که ذکر شد، روش های مختلفی برای تشخیص سل وجود دارد از جمله روش میکروسکوپی، کشت و PCR، اما این روش ها حساسیت و اختصاصیت کافی را فراهم نمی آورند. مطالعات گوناگونی حساسیت و اختصاصیت بالای اندازه گیری ADA را در تشخیص سریع تر سل خارج ریوی مانند سل پلور تأیید کرده اند (Gorguner, Cerci, & Gorguner, 2000). سنجش میزان فعالیت ADA ممکن است بتواند برای تشخیص زود هنگام سل به خصوص در موارد بیماران اسمیر منفی به کار برده شود. (Khow-Ean, Booraphun, Aekphachaisawat, & Sawanyawisuth, 2013)
بنابراین در مطالعه ی پیش رو سعی بر آن داریم که با بررسی میزان فعالیت این آنزیم در نمونه ی مایع پلور بیماران مبتلا به پلورال افیوژن، حسایت آن را در تشخیص سریعتر سل پلور با روش های میکروبی مقایسه نماییم.

۱-۹-۲-۲ متابولیسم آدنوزین دآمیناز
در سرم انسان ۳ ایزوآنزیم ADA وجود دارد: ایزوآنزیم ADA1 با وزن مولکولی ۳۵ دالتون و در ترکیب غیر آنزیمی، دو مولکول ADA1 با پروتئین دیگری به نام پروتئین ترکیب شونده ۲۹ ایجاد ایزوآنزیم ADA1+CP به وزن مولکولی ۲۸۰ دالتون را می کند. ایزوآنزیم ADA2 نیز به وزن مولکولی ۱۰۰ دالتون در سرم انسان وجود دارد. ایزوآنزیم ADA2 نه تنها در خواص سینتیکی بلکه در خواص ایمونوشیمیایی نیز با ایزوآنزیم های ADA1 و ADA1+CP تفاوت دارد. ADA1 در بیشتر بافت های بدن یافت می شود، در حالیکه ADA2 فقط در ماکروفاژها و مونوسیت ها وجود دارد. ADA2 بخش بزرگی از فعالیت کل ADA را در سرم افراد سالم شامل می شود (Carstens, Burgess, Maritz, & Taljaard, 1998).
به نظر می رسد در مواقع ابتلا به بیماری های عفونی که توسط میکروارگانیسم های آلوده کننده ی ماکروفاژها ایجاد می شوند، میزان ADA در مایعات بیولوژیکی بدن افزایش می یابد . در حقیقت فعالیت این آنزیم در بیماری هایی که پاسخ سیستم ایمنی سلولی را برانگیزد، افزایش می یابد (El Jahiri, Chellak, Garcia, Ceppa, & Burnat, 2006; Y. C. Liu et al., 2011). از این رو بر آن شدیم تا با سنجش این مارکر بیوشیمیایی گامی به سوی تشخیص سریعتر و با حساسیت بیشتر سل پلور برداریم تا از این طریق استفاده از روش های تشخیصی تهاجمی مانند بیوپسی به حداقل رسانده شوند.
۱-۹-۲-۳ سنجش فعالیت آدنوزین دآمیناز
ADA کل با تکنیک ها مختلفی اندازه گیری می شود که ِاین روش ها به طور عمده به ۲ گروه تقسیم بندی می شوند: ۱-روش Giusti 2-روش غیرGiusti (Khow-Ean et al., 2013)
روش اول در سال ۱۹۷۴ توسط Giusti & Galanti شرح داده شد. در این تکنیک اسپکتروفوتومتری برای سنجش میزان کاهش جذب نور ناشی از تبدیل NADPH به NADP که محصول تأثیر ADA بر آدنوزین است به کار می رود. (Khurshid, Shore, Saleem, Naz, & Zameer, 2009) کیت تجاری Diazyme(r) که محصول کشور آمریکاست، یکی از روش های بهینه شده ی Giusti است که در مطالعه ی حاضر نیز جهت سنجش فعالیت آنزیم آدنوزین دآمیناز از آن استفاده گردید. در این باره مفصلاً در فصل سوم بحث شده است.

۱-۱۰ هدف از انجام مطالعه
با توجه به همه ی این عوامل، هدف از انجام این مطالعه بررسی ارزش تشخیصی فاکتورهای بیوشیمیایی و مقایسه ی آنها با روش های میکروبی (اسمیر و کشت) در تشخیص سل پلور می باشد. از آنجا که تشخیص سل پلور با تکیه بر روش های میکروبی و مشاهده ی میکروسکوپی به خودی خود به دلیل تعداد کم باسیل در مایع پلور بسیار دشوار است و نیز با توجه به ضرورت شروع درمان در بیماران بدحال، بر آن شدیم تا ارزش تشخیصی روش های بیوشیمیایی (اندازه گیری فعالیت آدنوزین دآمیناز و سنجش تیتر اینترفرون گاما) را در تشخیص سریعتر سل پلور در مقایسه با روش های میکروبی (اسمیر و کشت) بررسی کنیم تا از این طریق هم از روش های تهاجمی مثل بیوپسی پلور بتوان حتی الامکان دوری جست و هم تشخیص موارد منفی کاذب را تا حد امکان کاهش داد.

فصل دوم

سوابق تحقیق

فصل دوم- مروری بر سوابق تحقیق
۲-۱ سوابق تحقیق
مهدیه بیات و همکارانش در سال ۱۳۸۸ با مطالعه بر روی ۹۳ بیمار مبتلا به سل ریوی اسمیر مثبت که به بیمارستان مسیح دانشوری مراجعه نموده بودند، نشان دادند که پاتوژن های مایکوباکتریایی به تولید سایتوکاین هایی نظیر اینترفرون گاما به طور فراوان وابسته هستند. مطالعه ی آنها به صورت case-control (مورد-شاهدی) بود و سطح سرمی اینترفرون گاما با استفاده از روش ELISA بررسی شده است. در واقع این محققان این طور نتیجه گیری نمودند که تست های سرولوژیک، با توجه به نقطه ی cut off اینترفرون گاما که در این مطالعه mg/dl 19/0 به دست آمد، به بیماران کمک می کند تا در افراد توبرکلوز مثبت، نتایج سریع تر مورد شناسایی قرار بگیرد.(بیات et al., 2010)
در مطالعه ی دیگری که توسط ابراهیم علیجانی و همکارانش در اردیبهشت ماه ۱۳۹۲ انجام گردید، توافق بین سنجش تولید اینترفرون گاما و تست پوستی توبرکولین در تشخیص عفونت نهفته ی توبرکلوزیس ارزیابی شد. با توجه به اینکه تست پوستی توبرکولین از جمله روش های کاربردی در تشخیص عفونت نهفته ی سلی می باشد، در مطالعه ی مذکور توافق بین این تست و سنجش اینترفرون گاما مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده از این مطالعه حاکی از آن است که توافق به دست آمده بین این دو تست، ضعیف می باشد.(علیجانی et al., 2013)
همچنین امیر اثنی عشری و و همکارانش در سال ۱۳۸۹ در طی انجام یک مطالعه ی توصیفی مقطعی موردی در بیمارستان قائم مشهد با بررسی ۷۰ بیمار مبتلا به ریزش جنب که در بخش ریه ی این بیمارستان بستری شده بودند، ارزش اینترفرون گاما را در تشخیص پلورزی سلی مورد ارزیابی قرار دادند. آنان تیتر اینترفرون گاما را به روش الایزا در تمام بیماران سنجیدند و در نهایت به این نتیجه رسیدند که اینترفرون گاما با وجود ارزشی که در تشخیص پلورزی سلی داراست، اما در مواردی بدون وجود سل نیز تیتر آن ممکن است افزایش یابد و یا مواردی از پلورزی سلی را گزارش کردند که تیتر اینترفرون گاما پایین تر از حد طبیعی است.(عشری, ۱۳۹۰)
در سال ۲۰۰۱ میلادی Yamanda و همکارانش با بررسی سطح سایتوکاینهای مختلف از جمله اینترفرون گاما در مایع پلور بیماران مبتلا به سل، بدخیمی و سایر التهاب ها و مقایسه ی آنها با میزان فعالیت آنزیم ADA در این بیماران، به این نتیجه رسیدند که سطح هر ۳ مارکر در پلورال افیوژن ناشی از سل به طور معناداری افزایش می یابد؛ اما اینترفرون گاما را شاخص بیولوژیکی بسیار قابل اعتمادی در تشخیص سل یافتند.(Yamada et al., 2001)
واو ۳۰ و همکارانش در سال ۲۰۱۳، غلظت اینترفرون گاما و سطح ADA را در مایع پلور ۳ گروه از بیماران با پلورال افیوژن ناشی از سل، پلورال افیوژن ناشی از بدخیمی و پلورال افیوژن ناشی از عفونت به منظور ارزیابی قدرت تشخیصی این مارکرهای بیولوژیکی ددر تشخیص پلورزی سلی، سنجیدند. این محققان نتایج مطالعه ی خود را اینگونه منتشر کردند که غلظت اینترفرون گاما در مایع پلور گروه سلی به طور معنی داری بالاتر از گروه بدخیمی و گروه پلورال افیوژن ناشی از عفونت بود؛ این در حالیست که غلظت ADA در پلورال افیوژن ناشی از سل به طور معناداری بالاتر از گروه بدخیمی ها اندازه گیری شد. اما مقدار آن خیلی پائین تر از گروه افیوژن های ناشی از عفونت بود. آنان در نهایت نتیجه گرفتند که اندازه گیری توأم ADA و اینترفرون گاما می تواند حساسیت و اختصاصیت ۱۰۰% را در تشخیص پلورزی سلی به همراه داشته باشد. (Wu et al., 2013)
در تحقیق دیگری که توسط کرنک و همکارانش در سال ۲۰۱۰ میلادی انجام گرفته است، اندازه گیری سطح اینترفرون گاما و فعالیت آدنوزین دآمیناز در تشخیص پلورزی ناشی از سل در دو گروه سلی و غیر سلی مورد بررسی قرار گرفت. آنان در نهایت اینگونه عنوان نمودند که اینترفرون گاما و ADA مایع پلور هر دو شاخص های حساس، اختصاصی و کلیدی در تشخیص پلورزی سلی هستند.(Krenke & Korczynski, 2010)
در مطالعه ی Aoe. K و همکارانش در سال ۲۰۰۴ میلادی، که با بررسی میزان سایتوکاین های مختلف در مایع پلور به منظور دستیابی به بالاترین قدرت تشخیصی برای سل پلور انجام شد، این گونه نشان دادند که اینترفرون گاما شاخص حساس تر و اختصاصی تری نسبت به ADA در تشخیص سل پلور می باشد. چراکه میزان آن در طی پلورزی سلی به طور چشمگیری افزایش پیدا می کند. (Aoe et al., 2004)
آندریسیان و همکارانش در سال ۲۰۰۲ میلادی، در بررسی و مقایسه ی سطح آدنوزین دآمیناز و ایزوفرم های آن درمایع پلور دو گروه بیماران دارای سل و غیر سلی، به این نتیجه رسیدند که فعالیت این آنزیم در مبتلایان به سل به طور معنی داری بالاتر از گروه غیر سل می باشد. آنان اینگونه استنباط نمودند که سطح فعالیت این آنزیم می تواند به عنوان یک تست قابل اعتماد در تشخیص پلورال افیوژن ناشی از سل در جامعه ی ارمنیان مطرح گردد. اما تعیین فعالیت ایزوآنزیم های آن (ADA1 و ADA2 ) را دارای ارزش تشخیصی بالاتری نسبت به سنجش فعالیت کل ADA ندانستند. (Andreasyan et al., 2002)
آنتونانجلیو و همکارانش نیز در سال ۲۰۰۷ میلادی در بررسی فعالیت ADA در مایع پلور ۲ گروه از بیماران سلی و مبتلا به بدخیمی به این نتیجه رسیدند که میزان سطح ADA در مایع پلور بیماران مبتلا به سل (که ابتلای آنان از طریق کشت مثبت یا رادیوگرافی قفسه ی سینه و یا PCR مشخص شده بود) تیتر بالاتری را نسبت به گروه بدخیمی نشان داد و این اختلاف از لحاظ آماری معنی دار بود. آنان در نهایت سنجش ADA را در تشخیص سل پلور داری ارزش خواندند. (Antonangelo et al., 2007)
در سال ۲۰۰۸ میلادی فعالیت ADA به عنوان یک مارکر حساس در تشخیص سل پلور در بیمارانی با تعداد لنفوسیت های T پایین (به طور مثال بیماران HIV مثبت) توسط Baba. K و همکارانش در دو گروه بیماران دارای پلورزی سلی و غیر سلی مورد تحقیق و بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل از این مطالعه اینگونه تحلیل شد که ADA یک شاخص حساس در تشخیص پلورزی سلی حتی در میان بیماران HIV مثبت و دارای تعداد لنفوسیت های T کمتر از حد طبیعی به شمار می رود. (Baba, Hoosen, Langeland, & Dyrhol-Riise,

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   با شاهزاده‌ های جهان الان آشنا شید

دیدگاهتان را بنویسید