پایان نامه ها و مقالات

پارتیشنینگفاکتور، بنتونیت

۴۸ ساعت انکوباسیون به روش برون تنی قابلیت هضم ظاهری ماده خشک را نسبت به تیمار شاهد در حدود ۷/۱۲ درصد کاهش داد. زابلی و عربی (۱۳۹۲) گزارش نمودند که استفاده از مکمل روی در جیره، نرخ تخمیر، قابلیت هضم ظاهری ماده خشک و قابلیت هضم حقیقی مادهآلی تحت تأثیر مصرف مکمل روی قرار نگرفتند.
پاول و همکاران (۱۹۶۴) در مطالعهای که بر روی گوسالهها با استفاده از تیمارهایی شامل کنترل (بدون افزودن روی و کادمیوم)، ۴۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره، ۴۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره+ ۱۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره، ۱۶۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره و ۱۶۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره+ ۱۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره انجام دادند، گزارش نمودند که کادمیوم موجب کاهش در روند افزایش وزن روزانه و خوراک مصرفی میشود در حالیکه افزودن روی (میلیگرم در کیلوگرم جیره) به همراه کادمیوم موجب بهبود اثر منفی کادمیوم بر افزایش وزن روزانه و خوراک مصرفی گشت. باتوجه به نتایج آزمایش حاضر و مطالعات مذکور میتوان اذعان داشت اضافه کردن روی به جیره حاوی کادمیوم تا حدودی از اثرات سمیت کادمیوم میکاهد و از آنجا که مطالعات محدودی در مورد اثر آنتاگونسیتی روی و کادمیوم بر تخمیر شکمبه صورت گرفته است نیازمند پژوهشهای بیشتری است.
جدول ۴-۵ اثر سطوح مختلف کادمیوم و روی بر برخی فراسنجه‌های تولید گاز
تیمار*
مادهآلی هضم شده واقعی
(میلی‌گرم)
قابلیت هضم ظاهری مادهآلی
(گرم در ۱۰۰ گرم مادهآلی)
انرژی قابل متابولیسم
(مگاژول بر کیلوگرم ماده آلی)
کادمیوم صفر، روی صفر
۱۷/۱۴۶c
۷۶/۴۲a
۲۱/۶ab
کادمیوم صفر، روی ۳۰۰
۷/۱۸۹b
۲۹/۴۲a
۹۸/۵b
کادمیوم صفر، روی ۶۰۰
۰۰/۲۱۰a
۴۴/۴۴a
۴۹/۶a
کادمیوم ۲۰، روی صفر
۱/۶۲e
۴۱/۳۱bc
۴۴/۴c
کادمیوم ۲۰، روی ۳۰۰
۹۷/۸۸d
۱۹/۳۳b
۶۶/۴c
کادمیوم ۲۰، روی ۶۰۰
۸/۸۴d
۶۴/۳۴bc
۵۷/۴c
کادمیوم ۸۰، روی صفر
۷/۲۷g
۲۹/۱۳c
۹۲/۳d
کادمیوم ۸۰، روی۳۰۰
۳۳/۴۱f
۵۵/۲۹c
۳۳/۴cd
کادمیوم۸۰، روی ۶۰۰
۷۳/۴۳f
۲۱/۳۰c
۴۳/۴c
SEM
۴۳/۴
۰۸۴۵/۱
۲۶۸۸/۰
اثرات

کادمیوم
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
روی
۹۹۸۷/۰
۰۲۲۵/۰
۲۳۳۸/۰
روی در کادمیوم
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
SEM: خطای استاندارد میانگین‏ها، در هر ستون اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰P).
* سطوح مختلف کادمیوم و روی (میلی‏گرم در کیلوگرم جیره).
با توجه به نتایج جدول ۴-۶ تیمارهای آزمایشی بر روند تولید توده میکروبی و پارتیشنینگفاکتور مؤثر بودند و تغییرات معنیداری ایجاد کردند (۰۵/۰P). نسبت به تیمار شاهد کمترین میزان توده میکروبی در تیمار ۸۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره (۰۱/۱۳ میلیگرم) و بیشترین میزان توده میکروبی در تیمار ۶۰۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره (۰/۱۷۰ میلیگرم) مشاهده شد. نسبت به تیمار شاهد بیشترین میزان پارتیشنینگ فاکتور در تیمار ۶۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره (۵۸/۱۱) و کمترین میزان پارتیشنینگ فاکتور در تیمار ۸۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره (۱۶/۴) مشاهده گردید. در تیمارهای دریافت کننده توأم کادمیوم و روی بیشترین مقدار پارتیشنینگ فاکتور و تولید توده میکروبی در تیمار حاوی ۲۰ میلیگرم کادمیوم و ۳۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره (به ترتیب ۰۸/۹ و ۳۵/۶۷ میلی‌گرم) و کمترین مقدار پارتیشنینگ فاکتور و تولید توده میکروبی در تیمار حاوی ۸۰ میلیگرم کادمیوم و ۳۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره به ترتیب (۳۹/۵ و ۴۵/۲۴ میلی‌گرم) مشاهده شد. در رابطه با راندمان تولید توده میکروبی نیز تفاوت معنی‌داری بین تیمارها مشاهده گردید (۰۵/۰P). بیشترین راندمان توده میکروبی در تیمار ۶۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره (۸۱/۰) و کمترین راندمان توده میکروبی در تیمار ۸۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره (۴۷/۰) مشاهده گردید. با افزایش سطوح کادمیوم راندمان تولید توده میکروبی کاهش یافت. استفاده همزمان از روی و کادمیوم، بر میزان راندمان توده میکروبی تیمارها نسبت به تیمارهای دریافت کننده کادمیوم اثر مثبت گذاشته و بیشترین میزان راندمان توده میکروبی را تیمار دریافت کننده ۲۰ میلیگرم کادمیوم و ۳۰۰ میلیگرم روی در کیلوگرم جیره به خود اختصاص داد.
پارتیشنینگفاکتور (PF) بیان کننده نسبت تجزیه واقعی سوبسترا به حجم گاز تولید شده در دورههای زمانی انکوباسیون (معمولاً ۲۴ یا ۴۸ ساعت) میباشد (اولیویرا، ۱۹۹۸). همچنین پارتیشنینگفاکتور شاخصی از راندمان تولید توده میکروبی در شرایط آزمایشگاهی میباشد (بلومل۲۲۹ و همکاران، ۱۹۹۷). بلومل و همکاران (۲۰۰۳) گزارش نمودند که با افزایش پارتیشنینگفاکتور، تولید متان کاهش مییابد. پارتیشنینگفاکتور بالا به این معنی است که قسمت بیشتری از مادهآلی حقیقی هضم شده برای توده میکروبی سنتز شده است. اگرچه از طریق پارتیشنینگفاکتور نمی‌توان نیتروژن میکروبی را تخمین زد در این آزمایش تیمار سطح ۶۰۰ میلیگرم در کیلوگرم جیره بالاترین پارتیشنینگفاکتور را داشت که نشان می‌دهد بخش عمده‌ای از خوراک بوسیله میکروارگانیسم‌ها صرف تولید پروتئین میکروبی شده و با افزایش سطح کادمیوم، پروتئین میکروبی تولید شده کاهش می‌یابد که تایید کننده یافته‌های بخش تولید گاز و قابلیت هضم نیز می‌باشد. بلومل و همکاران (۱۹۹۷) پیشنهاد می‌دهند که پارتیشنینگ
فاکتور خوراک می‌تواند به عنوان شاخصی که بهره‌وری مادهآلی خوراک به توده میکروبی را نشان می‌دهد مورد استفاده قرار می‌گیرد. موافق با نتایج آزمایش حاضر در تیمارهای دریافت کننده کادمیوم الماسی (۱۳۹۲) گزارش نمود که افزودن سطوح مختلف کادمیوم، میزان مادهآلی هضم شده به ازای هر میلی‌لیتر گاز تولیدی (PF) و تولید توده میکروبی در مقایسه با شاهد کاهش یافت و این اختلاف معنی‌دار بود. در رابطه با راندمان تولید توده میکروبی نیز تفاوت معنی‌داری بین تیمارها مشاهده گردید. با افزایش سطوح مختلف کادمیوم راندمان تولید توده میکروبی کاهش یافت. کارلویچ (۱۹۹۸) گزارش نمود عنصر روی در شکمبه گوساله که از طریق کانولا تغذیه کردند بعد از ۲- ۱ به طور کامل مصرف شده بود. همچنین این محققین بیان کردند که روی باید به تدریج و با نسبتهای متفاوت به جیره حیوانات اضافه گردد. زابلی و عربی (۱۳۹۲) گزارش نمودند که مقدار پارتیشنینگفاکتور و توده میکروبی در تیمارهای تحت تأثیر مصرف مکمل روی قرار نگرفت و همچنین این محقیقن بیان نمودند پارتیشنینگفاکتور و توده میکروبی در تیمار شاهد هر چند از نظر عددی بیشتر از تیمار حاوی مکمل روی بود، ولی تفاوت بین تیمارهای آزمایشی معنیدار نبود. هیل و ماترون۲۳۰ (۱۹۷۰) گزارش نمودند که بر همکنش زیستی میتواند میان عناصر ضروری و عناصر سمی که ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی مشابه دارند میتواند رخ دهد. بنابراین کادمیوم و روی به دلیل اینکه ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی مشابهای دارند میتوانند بر همکنش داشته باشند. یون کادمیوم حد فاصل بین یون روی و جیوه میباشد (جکوبسون و ترنر۲۳۱، ۱۹۸۰). با توجه به نتایج آزمایش حاضر و مطالعات مذکور بهبود تیمارهای دریافت کننده کادمیوم و روی نسبت به تیمارهای دریافت کننده سطوح متفاوت کادمیوم میتوان، اینگونه جمع بندی نمود که اثر آنتاگونسیتی روی و کادمیوم موجب بهبود روند شده است.
نتایج مربوط به pH محیط کشت پس از ۹۶ ساعت انکوباسیون در جدول ۴- ۶ نشان داده شده است. تیمارهای حاوی سطوح مختلف کادمیوم نسبت به تیمار شاهد کاهش معنی‌داری در pH محیط کشت نشان دادند (۰۵/۰P). کمترین pH در تیمار حاوی ۸۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره مشاهده گردید. اثر سطوح متفاوت کادمیوم بر pH محیط کشت در انتهای انکوباسیون معنیدار بود و با افزایش سطح کادمیوم pH محیط کشت کاهش یافت. افزودن عنصر روی به جیره، pH محیط کشت را در انتهای انکوباسیون تحت تاثیر قرار نداد. pH محیط کشت در انتهای انکوباسیون در تیمارهای دریافت کننده سطوح متفاوت کادمیوم و روی نسبت به تیمارهای دریافت کننده سطوح متفاوت کادمیوم افزایش نشان داد.
ازجمله عوامل مؤثر بر pH انتهای انکوباسیون در روش تولید گاز، تخمیر و تجمع اسیدهای چرب فرار است. کاهش pH محیط کشت در نتیجه افزودن روی به جیرههای حاوی کادمیوم میتواند با کاهش اثرات سمی کادمیوم، تخمیر بیشتر و تولید بیشتر اسیدهای چرب فرار موجب گردیده باشد. الماسی (۱۳۹۲) گزارش نمود که pH محیط کشت پس از ۹۶ ساعت انکوباسیون در تیمارهای حاوی سطوح مختلف کادمیوم نسبت به تیمار شاهد کاهش معنی‌داری نشان دادند. ساز و کاری که توجیه کننده کاهش pH در شرایط افزودن کادمیوم به محیط کشت باشد در دست نیست و جمع بندی در این رابطه نیازمند پژوهشهای بیشتری میباشد.
در رابطه با عنصر روی زابلی و عربی (۱۳۹۲) گزارش نمودند که تیمارهای حاوی مکمل روی بر pH و فراسنجههای شکمبه اثر نشان ندادند. اریوز و دهوریتی (۲۰۰۹) اثر مکمل روی بر هضم سلولز به روش برون تنی را مورد بررسی قرار دادند. غلظت ۵۰ میلیگرم محلول سولفات روی به ازای هر میلیلیتر سبب شد که در طول ۲۴ ساعت انکوباسیون، pH محیط کشت در تیمارهای حاوی مکمل روی به طور معنیداری نسبت به تیمار شاهد افزایش یافت. اما در ساعت ۴۸ و ۷۲ انکوباسیون، تفاوت معنیداری در pH محیط کشت بین تیمار شاهد و تیمار حاوی مکمل روی مشاهده نشد.
اریوز و همکاران (۲۰۰۲) گزارش نمودند در شرایط استفاده از مکمل روی به میزان ۲۵۰ قسمت در میلیون در جیره بزهای آنقوره به مدت ۸ ماه ، میانگین pH شکمبه تحت تأثیر قرار نگرفت. همچنین بتامن و همکاران (۲۰۰۰) گزارش نمودند استفاده از ۴۰۰ قسمت در میلیون عنصر روی به صورت سولفات روی در جیره گاوهای هلشتاین، اختلاف معنیداری در بین تیمار pH شکمبه شاهد و تیمارهای حاوی مکمل روی ایجاد نکرد. اثر کادمیوم و روی در رابطه با پارتیشنینگفاکتور معنیدار نبود ولی اثر متقابل کادمیوم در روی بر این فراسنجه معنیدار بود که نشان میدهد اثر روی در سطوح مختلف کادمیوم یکسان نبوده است. افزودن کادمیوم در توده میکروبی اختلاف معنیداری نشان داد ولی افزودن روی به شکل معنیداری این فراسنجه را تحت تأثیر قرار نداد. معنیدار شدن اثرات متقابل کادمیوم در روی نشان میدهد که رفتار روی در سطوح مختلف کادمیوم یکسان نبوده است.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   بنتونیت، آمونیاکی

.
جدول ۴-۶ اثر سطوح مختلف کادمیوم و روی بر خصوصیات تخمیر پس از ۹۶ ساعت انکوباسیون در آزمایش تولید گاز
تیمار*
پارتیشنینگفاکتور
توده میکروبی (میلی‏گرم)
راندمان توده میکروبی (درصد)
pH
کادمیوم صفر، روی صفر
۷۱/۷d
۴۴/۱۰۴c
۷۱/۰c
۷۹/۶a
کادمیوم صفر، روی ۳۰۰
۴۲/۱۰b
۳۳/۱۴۹b
۷۹/۰a
۷۹/۶a
کادمیوم صفر، روی ۶۰۰
۵۸/۱۱a
۱۷۰a
۸۱/۰a
۷۰/۶bc
کادمیوم ۲۰، روی صفر
۷۰/۶e
۷۲/۴۱f
۶۷/۰d
۷۲/۶bc
کادمیوم ۲۰، روی ۳۰۰
۰۸/۹c
۳۵/۶۷d
۷۶/۰b
۶۸/۶bc
کادمیوم ۲۰، روی ۶۰۰
۳۱/۷de
۳۰/۵۹e
۷/۰c
۶۴/۶cd
کادمیوم۸۰، روی صفر
۱۶/۴g
۰۱/۱۳i
۴۷/۰f
۵۷/۶e
کادمیوم۸۰، روی۳۰۰
۳۹/۵f
۴۵/۲۴h
۵۹/۰e
۶۰/۶de
کادمیوم۸۰، روی ۶۰۰
۵۱/۶e
۲۵/۳۲g
۶۶/۰d
۶۰/۶de
SEM
۳۶۴۵/۰
۶۹۵۴/۲
۰۱۰۹/۰
۰۳۶۶/۰
اثرات

کادمیوم
۲۰۸۷/۰
۰۰۰۱/۰
۳۵۱۵/۰
۰۰۰۲/۰
روی
۹۹۰۳/۰
۹۹۹۰/۰
۹۹۰۹/۰
۸۵۴۰/۰
کادمیوم در روی
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
۰۰۰۱/۰
۰۰۱۹/۰
SEM: خطای استاندارد میانگین‏ها، در هر ستون اعداد دارای حروف غیر مشابه از نظر آماری اختلاف معنی‏داری دارند (۰۵/۰P).
* سطوح مختلف کادمیوم و روی (میلی‏گرم در کیلوگرم جیره).

۴-۲ بررسی اثر محافظتی بنتونیت بر سمیت کادمیوم در آزمون تولید گاز
پتانسیل تولید گاز با افزودن مقادیر مختلف کادمیوم (۰، ۲۰ و ۸۰ میلی‏گرم کادمیوم در کیلوگرم جیره) طی ۹۶ ساعت انکوباسیون به ترتیب۴۱/۳۹، ۰۹/۳۳ و ۸۹/۱۱ میلی‏لیتر بود (جدول ۴- ۷). در مقایسه با تیمار شاهد، افزودن سطوح مختلف کادمیوم کاهش معنی‌دار پتانسیل تولید گاز را موجب گردید (۰۵/۰P). بالاترین سطح کادمیوم (۸۰ میلی‏گرم در کیلوگرم جیره) کمترین مقدار پتانسیل تولید گاز را داشت. نسبت به تیمار شاهد تیمار حاوی سطح ۸۰ میلیگرم کادمیوم در کیلوگرم جیره بیشترین نرخ تولید گاز (۱۴۴۴/۰ میلی‏لیتر در ساعت) و تیمار حاوی سطح ۲۰ میلی‏گرم کادمیوم در کیلوگرم جیره کمترین نرخ تولید گاز (۰۴۹۲/۰ میلی‌لیتر در ساعت) را داشت. در مقایسه با تیمار شاهد، افزودن سطوح مختلف کادمیوم موجب کاهش حجم گاز تولیدی شد.
پتانسیل تولید گاز در شرایط افزودن مقادیر مختلف بنتونیت (۰، ۴/۲ و ۸/۴ درصد ماده خشک جیره) طی ۹۶ ساعت انکوباسیون به ترتیب ۵۱/۲۷، ۶۵/۲۸ و ۲۴/۲۸ میلی‏لیتر بود (جدول ۴- ۸). در مقایسه با تیمار شاهد، افزودن سطوح مختلف بنتونیت باعث افزایش غیر معنی‌دار پتانسیل تولید گاز شد (۰۵/۰P). سطح (۸/۴ درصد ماده خشک جیره) بنتونیت سدیم بیشترین مقدار پتانسیل تولید گاز را داشت. سطح ۰۱۴۴/۰ درصد نیز تاثیر زیادی بر افزایش مقدار گاز تولیدی داشت. در رابطه با نرخ تولید گاز، همان‌طور که مشاهده می‌شود افزودن سطوح مختلف بنتونیت سدیم تفاوت معنی‌داری در تیمارهای آزمایشی نشان داد (۰۵/۰P). تیمار شاهد بیشترین نرخ تولید گاز (۰۸۴۴/۰ میلی‏لیتر در ساعت) و تیمار حاوی سطح ۸/۴ درصد ماده خشک جیره بنتونیت کمترین نرخ تولید گاز (۰۵۱۶/۰ میلی‌لیتر در ساعت) را داشت.
بررسی اثرات تیمارهای آزمایشی نشان میدهد که اثر کادمیوم بر پتانسیل تولید گاز از بخش قابل تخمیر معنیدار بود، اما بنتونیت سدیم تاثیر معنیداری بر این فراسنجه نداشت و اثر متقابل این دو عامل نیز معنیدار نبود. در رابطه با نرخ تولید گاز اثر کادمیوم و بنتونیت معنیدار بود و اثر متقابل این دو

دیدگاهتان را بنویسید