No category

پایان نامه با موضوع دانه های روغنی، عملکرد اقتصادی، مصرف کنندگان، وضعیت مطلوب

داده اند که ترکیبی از گرما? فشار و رطوبت باعث افزایش حساسیت نشاسته به آنزیم های هضمی می شود. مطالعات دیگر نشان دادند که به علت تخریب پیوند های بین نشاسته و پروتئین دسترسی میکرواورگانیزم ها و آنزیم ها به نشاسته آسان تر می شود (Said, 2003).

۲ – ۷ – ۹ – ۳ – اثر اکستروژن بر کربوهیدراتها
نشاسته، بیشترین اثرپذیری را در برابر تیمارهای حرارتی مثل اکستروژن دارد. نشاسته به شکل گرانول هایی یافت می شود. هر مولکول نشاسته از شاخه هایی با تعدا زیادی انشعابات جهت اتصال به یکدیگر تشکیل شده است. نشاسته خام دارای ظرفیت پایینی در قابلیت جذب آب بوده و چنانچه پس از خیساندن خشک شود، مجدداً به حالت اولیه خود بر می گردد. اگر نشاسته تحت فرآیند اکستروژن قرار گیرد، ژلاتینه شده و پس از خروج از دستگاه اکسترودر منبسط می گردد. این اثر به خاطر شکسته شدن ساختار گرانولی نشاسته و باز شدن شاخه های بین مولکول هاست. این حالت مشابه زمانی است که نشاسته در مجاورت آب و حرارت پخته می شود. تفاوتی که در اکسترود خشک وجود دارد در سرعت بالا و رطوبت کم است. نشاسته ای که ژلاتینه شود، قابلیت انحلال در آب پیدا می کند و دیگر نمی تواند به حالت قبلی باز گردد. در اکسترودر خشک، رطوبت فقط برای ژلاتینه شدن نشاسته و نرم و روان شدن مسیر، جهت خروج بهتر محصولات از منفذ دستگاه اکسترودر می باشد. پس از خروج مواد از دستگاه اکسترودر، رطوبت موجود در آنها تبخیر شده و پس از تبخیر آب، نشاسته سفت و محکم می شود (ریز و همکاران، ۲۰۰۵).

۲ – ۷ – ۹ – ۴ – اثر اکستروژن بر روی چربی ها
فرآیند اکستروژن از دو طریق بر روی چربی ها اثر می گذارد. ابتدا این که چربی و روغن بوسیله سلول های چربی احاطه شده اند. پس از آسیاب شدن، دانه های خام محصولات باید به خوبی خشک شوند. در طی فرآیند اکسترود کردن، روغن از سلول ها آزاد می شود. اگر نشاسته نیز همراه با روغن وجود داشته باشد، چربی و نشاسته به شکلی پیچیده و غیر قابل حل در می آیند. حرارت تولیدی از طریق فرآیند اکستروژن خشک هیچ آسیبی به کیفیت چربی وارد نمی کند. دمای بالای ۲۰۰-۱۷۰ درجه سانتیگراد جهت ایجاد بو و رایحه مطلوب در چربی ها لازم است. این در حالی است که دمای مورد نیاز برای فرآیند اکستروژن ۱۵۰-۱۲۰ درجه سانتیگراد باشد (ریز و همکاران، ۲۰۰۵).

۲ – ۷ – ۹ – ۵ – اثر اکستروژن بر روی فیبر
اثر اکستروژن بر روی فیبر به چگالی ماده اولیه بستگی دارد. بخاطر عملیات مکانیکی نظیر آسیاب کردن و سایش? ساختمان متخلل فیبر تخریب می شود. بنابراین در حجم کل تغییر ایجاد می شود. مواد خوراکی با فیبر بالا دارای رطوبت پایینی بوده و به آهستگی رطوبت را جذب می کنند.
شیرز و بل (۱۹۸۳) اثر حرارت بر روی تخریب الیاف دانه کلزا در ۲۵ و ۱۰۰ درجه سانتیگراد بدون افزودن بخار مطالعه کردند. آنها نشان دادند که پرندگانی که تا سن ۴ هفتگی با دانه هایی که در معرض ۱۰۰ درجه سانتیگراد قرار گرفته بودند تغذیه شدند? ۶ درصد مصرف خوراک و ۵ درصد رشد بیشتری نشان دادند.

۲ – ۸ – مزایای استفاده از دانه پرچرب کلزا در تغذیه طیور
دانه کلزا (کانولا) محصولی است که هم بعنوان منبع تامین کننده روغن خوراکی و هم مکمل پروتئینی مناسب در تغذیه دام و طیور می تواند مورد استفاده قرار گیرد. پروتئین و روغن دو ترکیب عمده با کیفیت و با ارزش کلزا هستند. حدود?? تا ۴۸ درصد روغن دارد که نسبت به سایر روغن های گیاهی دارای اسید اولئیک بالا(۵۵?) و میزان اسید لینولئیک پایین( ۲۶?) می باشد. روغن کانولا به علت تناسب مطلوب ۲:۱ لینولئیک اسید و لینولنیک اسید از نظر مصرف کنندگان مطلوب تر است و بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد. میزان آلفا توکوفرول ( فعالیت ویتامین E) در روغن کانولا بیشتر از دانه سویا است ، روغن کانولا با فعال شدن پلاکت ها مانع از لخته شدن در عروق می شود. و در کاهش میزان LDL خون موثر است.
مواد مغذی موجود در دانه کانولا? آن را به یک ماده خوراکی مطلوب جهت استفاده در جیره های بسیار متراکم تبدیل نموده است. دانه کانولا نیز دارای همان مشکلاتی است که در مورد کنجاله کلزا وجود دارد؛ با این وجود? بیشتر مواد زیان آور آن با توجه به روغن زیاد آن رقیق می شود. روغن این دانه ها انرژی زیادی دارد و یک منبع غنی از اسید لینولئیک است (لیسون و سامرز، ۲۰۰۱).

۲ – ۹ – قابلیت های استفاده از دانه پرچرب کلزا در تغذیه طیور

۲ – ۹ – ۱ – ترکیب شیمیایی و قابلیت دسترسی مواد مغذی
انرژی دانه پرچرب کلزا طبق گزارش اسدس و همکاران (۲۰۱۱) و بقیه مواد مغذی آن طبق روش ساووانت و همکاران (۲۰۰۴) محاسبه و در جدول زیر آمده است:

جدول ۲ – ۱ – آنالیز دانه کلزای پرچرب
ماده مغذی
دانه پرچرب کلزا
پروتئین خام(درصد)
۹۱/۱۸
انرژی متابولیسمی (کیلوگرم/کیلوکالری)
۴۴۴۲
کلسیم(درصد)
۴۷/۰
فسفر قابل جذب(درصد)
۲/۰
آرژنین(درصد)
۱۳/۱
لیزین(درصد)
۱۷/۱
ترئونین(درصد)
۹۱/۰
متیونین(درصد)
۴۲/۰
متیونین+سیستئین(درصد)
۸۹/۰
تریپتوفان(درصد)
۲۴/۰
سدیم(درصد)
۰۲/۰
فیبر خام (درصد)
۲/۸

۲ – ۱۰ – اثرات استفاده از دانه اکسترود شده کلزا بر مصرف خوراک
مطالعه زیادی در رابطه با اکسترود دانه کلزا وجود ندارد ولی اثر روش های دیگر فرآوری که در مورد آنها مطالعه شده گزارش شده است. بریت و همکاران (۲۰۰۵) گزارش کردند که بر اثر اکسپنشن دانه کلزا مصرف خوراک به طور معنی دار تحت تاثیر فرآیند دان قرار نگرفت. آنها گزارش کردند که دانه خام کلزا بیشتر از ۱۰ درصد جیره به طور معنی دار باعث کاهش مصرف خوراک و رشد گردید. نیوکریک و کلاسمن (۲۰۰۲) کنجاله کانولای تست شده را به ترتیب ۲۰، ۴۰، ۶۰، ۸۰ و ۱۰۰ درصد جایگزین کنجاله سویا و گندم کردند. آنها مشاهده کردند که با حذف فرآیند برشته کردن مصرف خوراک جوجه ها از سن ۱ تا ۱۹ روزگی افزایش یافت.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با موضوع نیازهای آموزشی، نیاز سنجی، منابع انسانی، توسعه منابع انسانی

۲ – ۱۱ – اثرات استفاده از دانه اکسترود شده کلزا بر وزن زنده
استانچیو و همکاران(۲۰۱۰) گزارش کردند که مصرف مخلوط اکسترود دانه کلزا با ذرت(۵۰:۵۰?) بطور رضایت بخشی سبب افزایش وزن زنده جوجه های گوشتی گردید. سلمون و استیونز (۱۹۸۸) گزارش کردند فرایند پلت ویا اکسترود نسبت به حرارت خشک جیره هایی که حدود ۲۰ درصد دانه کانولا داشت باعث بهبود وزن زنده بوقلمون هایی شد که از این خوراک تا سن ۶ هفتگی استفاده کردند. بریت و همکاران (۲۰۰۵) گزارش کردند که بر اثر اکسپنشن دانه کلزا، وزن بدن تحت تاثیر فرآیند دان قرار نگرفت. آنها گزارش کردند که دانه خام کلزا بیشتر از ۱۰ درصد جیره به طور معنی دار باعث کاهش رشد گردید.

۲ – ۱۲ – اثرات استفاده از دانه اکسترود شده کلزا بر افزایش وزن زنده
نیوکریک و کلاسمن (۲۰۰۲) کنجاله کانولای تست شده را به ترتیب ۲۰، ۴۰، ۶۰، ۸۰ و ۱۰۰ درصد جایگزین کنجاله سویا و گندم کردند. آنها مشاهده کردند که با حذف فرآیند برشته کردن، وزن جوجه ها افزایش پیدا کرد بطوری که از ۶۰۶ گرم به ۶۱۸ گرم در ۱۹ روزگی و از ۲۱۴۸ گرم به ۲۱۸۱ گرم در ۳۹ روزگی رسیدند.

۲ – ۱۳ – اثرات استفاده از دانه اکسترود شده کلزا بر ضریب تبدیل غذایی
استانچیو و همکاران(۲۰۱۰) گزارش کردند که مصرف مخلوط اکسترود دانه کلزا با ذرت(۵۰:۵۰) ضریب تبدیل خوراک را ۵/۲ الی ۵/۳ درصد افزایش داد. سلمون و استیونز (۱۹۸۸) گزارش کردند فرایند پلت ویا اکسترود نسبت به حرارت خشک جیره هایی که حدود ۲۰ درصد دانه کانولا داشت باعث بهبود ضریب تبدیل بوقلمون هایی شد که از این خوراک تا سن ۶ هفتگی استفاده کردند. بریت و همکاران (۲۰۰۵) گزارش کردند که بر اثر اکسپنشن دانه کلزا، ضریب تبدیل خوراک به طور معنی دار تحت تاثیر فرآیند دان قرار نگرفت.

۲ – ۱۴ – اثرات استفاده از دانه اکسترود شده کلزا بر عملکرد اقتصادی جوجه های گوشتی
نیوکریک و کلاسمن (۲۰۰۲) کنجاله کانولای تست شده را به ترتیب ۲۰، ۴۰، ۶۰، ۸۰ و ۱۰۰ درصد جایگزین کنجاله سویا و گندم کردند. آنها نشان دادند که کنجاله کلزایی که بدون بخار فرآوری شده در مقایسه با کنجاله کلزای تست شده رشد جوجه ها را بهتر کرده و ضریب تبدیل بهتری را نشان داده است.

۲ – ۱۵ – منابع اسیدهای چرب ضروری
منابع اصلی اسیدهای چرب ضروری روغن های گیاهی هستند. از میان دانه های روغنی، روغن گلرنگ ۷۵ درصد و روغن های ذرت، سویا و پنبه دانه حدود ۵۰ درصد اسید لینولئیک دارند. ذرت منبع اصلی اسید لینولئیک در جیره های غذایی به شمار می رود. دانه کامل سویا نیز از وضعیت مطلوبی به لحاظ لینولئیک اسید برخوردار است بنابراین جیره های حاوی ذرت و سویا از لحاظ لینولئیک اسید کمبودی نداشته و مقدار کافی از این اسید را برای رشد بدن و اندازه تخم مرغ تا?مین می کنند. جوجه هایی که جیره های حاوی گندم، جو و مایلو مصرف می کنند، مقدار کمتری اسید لینولئیک دریافت می کنند. در برخی موارد افزودن چربی حاوی این اسید چرب باعث افزایش عملکرد مرغ می شود (سلاقی، ۱۳۹۰). کرسپو و استیو گارسیا (۲۰۰۲) نشان دادند که با غنی سازی جیره جوجه های گوشتی با منابع اسیدهای چرب غیر اشباع، می توان سطح این اسیدهای چرب ضروری را در لاشه طیور مصرف کننده از جیره های مذکور افزایش داد. همچنین استفاده از این منابع باعث کاهش چربی محوطه بطنی می گردد.

۲ – ۱۶ – تأثیر استفاده از آنزیم بر عملکرد جوجه های گوشتی
منگ و دوستان (۲۰۰۶) بر روی تا?ثیر مکمل آنزیم کربوهیدراز بر استفاده از انرژی دریافتی از کلزای پرچرب مطالعه کردند. آنها نشان دادند که استفاده از آنزیم، انرژی زایی دانه کلزا را از ۶۴۲/۳ کیلوکالری به ۷۸۳/۴ کیلوکالری افزایش داد. الگوی مشابه این افزایش درچربی (۴/۸۰ در مقابل ۵/۶۳) و پلی ساکارید (۴/۲۰ در برابر ۴/۴) مشاهده شده است. استفاده از آنزیم، بیشتر مورد مطالعه قرار گرفت و به مدت ۲ هفته (۵ تا ۱۸ روزگی) جوجه ها با ذرت و سویا و ۱۵ درصد کانولا تغذیه شدند (کلزای مورد استفاده حاوی ۸۵/۸ درصد کانولا و ۱۵/۶ درصد روغن کلزا بود که باهم ترکیب شده بود) و در سه سطح مختلف (۰۰۲/۰ و ۰۱/۰ و ۰۵/۰ درصد) از آنزیم استفاده شد. جوجه هایی که از جیره های آنزیم دار استفاده کرده بودند مصرف خوراک بیشتری داشتند. این آزمایش نیاز به استفاده از مکمل آنزیمی را در جیره های حاوی ترکیبات کانولا دار را نشان می دهد. ووکولو و سیم (۱۹۸۹) در مطالعه ای اثر آنزیم بر روی جیره های حاوی جو بخار پز شده و کانولای پرچرب گزارش کردند. جوجه هایی که از جیره های حاوی آنزیم تغذیه شده بودند نسبت به جوجه های که مکمل آنزیمی نداشتند به طور معنی داری (۰۵/۰p) وزن بیشتری داشتند و غذای کمتری نیز مصرف کره بودند. آنها گزارش کردند که با افزودن سطح آنزیم در جیره تغییر معنی داری حاصل نشد. کوچر و همکاران (۲۰۰۰) بر روی اثر

دیدگاهتان را بنویسید