توانایی احساس و درک وضعیت و حرکت سگمانهای هر اندام به تنهایی و همچنین در رابطه با یکدیگر که از فانکشن های خاص سیستم پروپریوسپشن می باشد، مکمل برنامه های پیچده حرکتی در حال انجام و یادگیری حرکتی است. آورانهای پروپریوسپتیو همچنین در ایجاد رفلکسهای عضلانی، حرکات عضلانی و حرکات مفصلی مشارکت دارند و هردوی اینها در ایجاد ثبات و پایداری مفصل نقش مهمی ایفا می کنند (68).

اختلال پروپریوسپشن، ممکن است به تغییر در ثبات و پایداری مفصل و کنترل حرکات آن منجر شود. پروپریوسپشن غیر نرمال، با تغییر کنترل حرکتی و در نتیجه اعمال استرسهای غیر نرمال بر بافتها، زمینه را برای ایجاد پاتولوژی های عضلاتی اسکلتی مساعد می کند(58)‌. صدمات مفصلی در نتیجه کاهش حس پروپرسپشن، شایع تر و شدید تر است (69،70).

در مطالعاتی بر روی استئوآرتروز زانو معلوم شده است که اختلال فانکشن سیستم حسی حرکتی، موجب فشرده[1] شدن بیشتر ساق پا و پاشنه در هنگام ضربه پاشنه[2] در مرحله گام برداری می گردد و در نتیجه این مسئله است که تغییرات مفصلی و صدمات آرتریتی شروع می شوند و یا تداوم می یابند (71). وجود هرگونه پاتولوژی و درد، به صورت اولیه و یا ثانویه (مثلا در درگیری پروپریوسپشن)، با تغییر اطلاعات پروپریو سپتیو و پیچیده تر شدن نقایص فانکشنال همراه است. بطور مثال این حالت در پیچ خوردگی لیگامانهای خارجی مچ پا و پارگی لیگامانها ی زانو (مثلا ACL) وجود دارد.  دراین پاتولوژی ها، گیرنده مکانیکی صدمه می بینند و ناپایداری فانکشنال شکل می گیرد. اختلال در حس وضعیت مفصل زانوی استاتیک می تواند بر سایر فانکشن های پروپریوسپتیو، نظیر مکانیسم های کنترل پاسچر، اثرات منفی داشته باشد (72) و لذا در ضمن انجام فعالیت های فانکشنال، موجب صدمه بیشتر و درد شود (73).

برت[3] در سال1991 در مطالعه خود متوجه شد که حس وضعیت مفصل در زانوهای نرمال با افزایش سن و در زانوهای با استئو آرتروز در هر سنی کاهش می یابد. او نتیجه گرفت که این مسئله در هر دو شرایط، عامل شروع ضایعه مفصلی و پیشرفت و توسعه آن می باشد. این نتیجه گیری با مطالعاتی که نشان داده اند بعد از آرتروپلاستی مفصل زانو، حس وضعیت مفصل بهبود پیدا می کند (اما در حد زانوی افراد سالم هم سن آنها نیست)، تائید شده است(74). ثوروسترن[4] و نیورث[5] 1999 که نشان دادند حس پروپریوسپشن در زانویDJD  جراحی شده و همچنین در زانوی سمت مقابل، کاهش می یابد(75).

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   تاثیر تمرینات ورزشی هوازی بر انفارکتوس قلبی

در آرتروز زانو، کاهش حس پروپریو سپشن و اختلال در اطلاعات حس وضعیت مفصل، منجر به اختلالات راه رفتن[6] و همچنین بعد از آرتروپلاستی، منجر به شل شدن پروتز می شود (75). این مسئله می تواند توجیه کند که چرا بیماران با آرتروز زانو آهسته تر راه می روند و انرژی مصرفی آنها در راه رفتن بیشتر است(76). کاهش فعالیت های فانکشنال و آتروفی عضلانی ناشی از این مسئله همچنین منجر به  بی حرکت شدن مفصل[7] می شود. در آرتروز کاهش حس وضعیت مفصل همراه با افزایش تلاش عضلانی به منظور پایدار کردن زانوی ناپایدار در زمان وزن اندازی و در فقدان فیدبکهای کافی آورانهای پروپریوسپتیو توجیه گر خستگی در عضلات از قبل ضعیف شده می باشد. با این وضعیت نیروی بیشتری بر لیگامانهای حمایت کننده مفصل وارد میشود و ممکن است، شلی[8] موجود مفصلی افزایش یابد (76). خستگی نیز منجر به تشدید اختلال حس وضعیت موجود می شود (76). بنابراین بیماران با آرتروز زانو ممکن است استعداد بیشتری برای صدمه شدیدتر و درد داشته باشند. اختلال پیامدهای پروپریو سپشن مفصل و اطراف آن، خود منجر به جابجایی های آهسته تر اندام و تاخیر در پاسخ های رفلکسی عضلانی و در نتیجه اختلال تعادل می شود. علاوه بر این با این شرایط احتمال زمین خوردن فرد مبتلا افزایش می یابد. صدمه مفصل به دنبال زمین خوردن نیز به نویه خود سبب اختلال بیشتر پیامهای پروپرسپشن  می شود.

[1]. impact

  1. heel strike

[3]. Bareett

[4]. Thorwestern

  1. Niewerth

[6]. gait  

[7]. joint disuse

[8]. laxity