No category

با صندوق‌های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی، به داد موزها برسیم

دانلود پایان نامه

کاهش درآمد دولت که حجم مشخصی از اون مربوط به دلارهای نفتیه و اولویت های عمرانی و اقتصادی و تعهدات به جامانده از قبل و مسائلی که کشور ۷۵ میلیونی و پهناور ایران با اون روبه روه، واقعا تاب وتوان زیادی رو به بخش دولتی واسه سرمایه گذاری گسترده در میدون گردشگری کشور نمی دهد. با اینکه اقدامات همه دولت های پس از انقلاب اسلامی واسه تعمیر آثار باستانی و پیشرفت این صنعت در بخش های سخت افزاری و نرم افزاری در حد توان تا حدودی انجام شده، اما فاصله وضع موجود تا شرایط مطلوب و نه رویایی، خیلی زیاده. با سایت ما همراه باشین.

موزه ها و خیلی از ابنیه تاریخی و باستانی ایران باید با افزایش بودجه همراه شن تا در این میدون با رقابت هایی در آینده نه خیلی دور روبه رو نشیم. بودجه موزه ها کفاف هزینه های موجود رو نمی دهد و آثار موزه های ایران در تهدید جدیه. مدیریت آثار تاریخی هم هزینه بره و یادگاری نویسی روی آثار تاریخی در کنار به کار گیری ظرفیت های حراست آثار تاریخی به عنوان راهنما در مراکز از طرف گردشگران در غفلت راهنماهای تخصصی گردشگری، بخشی از ضعف های موجود رو در این میدون نشون می دهد. به نظر می رسد راه اندازی صندوق های نیکوکاری تعمیر و مدیریت آثار باستانی و تاریخی کشور، یکی از ده ها راه حل باشه که باید به اون اهتمام ورزید. آثار ثبت شده جهانی ایران در فهرست یونسکو در مقایسه با ده ها هزار اثر و ابنیه نیازمند توجه ملی و بین المللی، ناچیزه و بودجه نگهداری، از منابع داخلی تأمین می شه. شمار گردشگر  خارجی در ایران هم به حدی نیس که بودجه قابل توجه ای رو به مراکز نگهداری از آثار باستانی و تاریخی کشور روونه کنه. هم وطنان ایرونی هم اون یکم که شایستهه ، به موزه ها توجه ندارن و فعلا سینما رفتن و کافی شاپ رفتن بر هر چیزی اولویت داره! ما در گروه معدود کشورای دنیا هستیم که با اینجور حجم بزرگی از آثار باستانی و تاریخی در جای جای مهین پرافتخارمان روبه رو هستیم. تمدن بزرگ ایران زمین، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب، میراثی بس عجیب رو واسه خونواده ایران به ارمغان گذاشته که نگهداری و مراقبت از اون، کار خیلی سخت، دقیق و نیازمند عزمی ملی با راه و روش جهادیه. باید توجه داشت که همون طور که نگهداری و پاسداری از این میراث گران قدر تاریخی و باستانی، نیازمند صرف هزینه، برنامه ریزی منظم و ساپورت های همه جانبه دستگاه ها و هم وطنانه، از طرفی دیگه، این ظرفیت های تاریخی و باستانی، فرصت طلایی رو واسه ایرانیان جفت و جور کرده تا فرصت آفرینی و ثروت سازی کنن. طلای مشکی ما باید از صنعت نفت، به طرف طلای سفید صنعت گردشگری بره. ده ها اثر ثبت شده در یونسکو در کنار هزاران اثر ملی باستانی و تاریخی مربوط به میراث قابل لمس و ناملموس تمدن بزرگ ایران، توانایی و دستاورد کمی نیس که بخوایم به سادگی از کنار اون عبور کنیم. همه این ها، در کنار اقلیم ۴ فصل ایران و ظرفیت های جذاب فامیل ایرونی در جای جای کشور، تبلور فرصت های بی بدیل واسه شناساندن خود به جهانیانه. به شکل برنامه ۵ ساله ششم پیشرفت کشور که اهمیت خاصی به پیشرفت و رونق گردشگری و بخش های مربوطه داده شده، کشور می بایست به طرف درآمدزایی تولید کننده و اشتغال آفرینی در صنعت گردشگری حرکت کنه. این حرکت به معنی درآمدزایی ماهانه نیم میلیارد دلاریه که باید تا ۵ سال آینده محقق شه. همه این برنامه ها در چارچوب اقتصاد مقاومتی (resistive economic) که معطوف به پایه های اقتصاد داخل نگر و طبق کاهش وابستگی به درآمدهای خطر پذیر بین المللی تعریف شده، هدایت می شه. پس، نگفته پیداست که اقتصاد آینده کشور، می بایست راه حل های جانشین دلارهای نفتی رو پیدا کنه تا در میدون پیشرفت پایدار هم، بتونیم حرف هایی واسه گفتن داشته باشیم. یکی از راهکارهای تقویت پیشرفت پایدار و مشارکت عمومی در ارتقای درآمدهای ملی و ثروت آفرینی، همین صنعت گردشگری و نهاده های مربوطه عنوان می شه. واسه درآمدزایی حداکثری از ظرفیت های ناب گردشگری خود، باید در مرحله اول، به مراقبت و پاسداری از این اماکن بپردازیم. تعمیر، نگهداری و پیشرفت اماکن گردشگری تاریخی و غیر تاریخی در سراسر ایران، می بایست اولویت اول مسئولان ارشد گردشگری باشه تا همیشه این میراث های فرهنگی گران قدر از آسیب های فیزیکی در امان باشن.

تغییر در نظام موزه داری با زیاد شدن قیمت بلیت: Mission: Impossible

واسه ایجاد سرحالی و نشاط در موزه ها،  باید کارای زیادی کرد. تغییر ساختارهای مدیریتی، به کار گیری منابع انسانی حرفه ای و متخصص در میدون های جورواجور موزه داری و نگهداری آثار تاریخی، به کار گیری کمک های مردم نیکوکار ایران واسه پیشرفت صندوق های نیکوکاری و هم اینجور، بها دادن حداکثری به تعمیر و نگهداری از آثار ملی ایران. همه این ها بخشی از همه کارهاییه که باید انجام داد. بعضی ها فکر می کنند که افزایش بلیت موزه ها که تازگیا ۵۰ درصد زیاد شده، خیلی تأثیری در ارتقای کیفیت موزه ها نداره و باید چاره ای داشت. 1

(افزایش بهای بلیت، تاثیری در ارتقای کیفیت موزه ها نداره- ایران آنلاین)

بعضی از کارشناسان موزه به فکر بودن که افزایش اندازه بلیت، تنها مراجعه کنندگان کم درآمد رو از بازدید از موزه ها دور می کنه و اثر خاصی واسه ارتقای کیفیت در اداره موزه های کشور نداره. یکی از کارشناسان، سخن جالبی می گوید: «چیجوری یه کاخ موزه می تونه فضایی رو که وقتی با هزینه سلطنتی نگهداری می شده، از محل فروش بلیت تأمین کنه؟ اون هم در جامعه ای که گردشگری به ثبات و امنیت نرسیده.» کارایی مثل زیاد شدن قیمت موزه ها معمولا بدون نظرخواهی از مخاطبان و حتی کارکنان موزه ها صورت می گیرد، اما می توان مخاطبان رو با هزینه کم به موزه بیاره و اون ها رو با تمایل به خرید کالا و خدمات واداشت و درآمد موزه رو از این روش بالا برد؛ مثل موزه سینما که درآمد جانبی اون بیشتر از درآمد بلیت فروشیه حتی پیشرفت ظرفیت های آگاهی رسانی موزه های کشور هم، نیازمند بودجه سنگینیه تا از این روش، مخاطب بیش تری جذب شه. مخاطب بیش تر، درآمد بیشتر رو به دنبال داره و اثرات مادی و الهی در رابطه زیادی رو به ارمغان میاره. 2

(گزارش باشگاه خبرنگاران جوون درباره الکترونیکی کردن فروش بلیت موزه ها)

فقط بحث تعمیر و نگهداری در آثار و ابنیه تاریخی نیس که بودجه سنگینی طلب می کنه. الکترونیکی کردن فروش بلیت هم لازمه اعتبارات مربوطهه که باید در نظر داشت. شاید کمک مردم و تقویت صندوق های نیکوکاری مردمی در میدون میراث فرهنگی، بتونه بخشی از بودجه موردنیاز این رو پوشش دهد. هم اینجور، تقویت ساختارهای آگاهی رسانی دیجیتالی موزه ها و نیاز راه اندازی اپلیکیشن ها و تقویت پرتال های اون ها هم ازجمله مواردیه که باید به طورجدی به اون اهتمام ورزید. هر چند وقت یه بار از مسئولان می شنویم که بودجه در موزه ها کفاف هزینه ها رو نمی دهد و نبود تزریق بودجه موردنیاز، آثار موزه ها رو در تهدید جدی قرار می دهد. 3

(گزارش خبرگزاری قرآن از وضعیت بد نگهداری نسخ خطی قرآن کریم در موزه ها)

شرایط بد نگهداری از نسخ خطی قرآن کریم در بعضی از موزه های کشور و درتهدید بودن این آثار مهم، موضوعی بود که چند ماه پیش مطرح شد. البته این مسئله نگهداری ناجور آثار در موزه ها، فقط مربوط به چند سال گذشته نیس. ۴ سال پیش بود که بعضی از کارشناسان،  به وضعیت بد نگهداری آثار در موزه هگمتانه اعتراض کردن. 4

(گزارش هنرنیوز در ۴۰ سال پریشونی در نگهداری اشیا موزه هگمتانه)

چهل پریشونی در نگهداری اشیا حاصل از جستجو های هگمتانه که یادگار زمان ماده ها به حساب می آید، موضوعی بود که هنرنیوز ۴ سال پیش به اون اشاره کرد و اخطار داد. البته ۲ سال پیش هم، دوباره کارشناسان نسبت به نگهداری ناجور آثار در موزه هگمتانه اخطار دارن. 5

(گزارش معماری نیوز از شرایط نامساعد نگهداری اشیا در موزه هگمتانه)

البته در کنار بحث شرایط بد نگهداری آثار در خیلی از موزه های ایران و تهدیدی که میراث فرهنگی و تاریخی کشور با اون روبه روست (و پاسخی که ما باید به نسل آینده بدیم به خاطر نبود مراقبت درست ازآنچه باید پاسداری می کردیم)، سو مدیریت در میدون های میراث فرهنگی رو هم نباید از یاد برد. موضوعی که هرروز در بیان کارشناسان و فعالان این میدون مشاهده می شه. 6

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   پایان نامه با موضوع استان گلستان، طرح پژوهش، جوجه گوشتی، فرایند پژوهش

(گزارشی ازسوء مدیریت ها در موزه هنرهای معاصر اصفهان)

موزه هنرهای معاصر اصفهان تنها یکی از ده ها مورده که می توان به اون اشاره داشت. چیزی که بعضی از اون به عنوان خبر بد سال یاد می کنن. 7

(گزارش خبرگزاری مهر از وضعت بی نظم نگهداری از آثار موزه ای کشور)

با امید به اینکه دولت تدبیر و امید به شکل برنامه ششم پیشرفت، واسه تقویت بودجه و ساختارهای مدیریتی موزه ها، برنامه های جدی رو در دستور کار بذاره. برنامه ای که یکی از اون ها، راه اندازی موزه های مشارکتی و واگذاری نگهداری میراث فرهنگی و تاریخی ایران به شرکت های واجدالشرایطه.

بودجه کم موزه ها و موزه های مشارکتی

موزه ها رو نمی توان سهامی عام کرد تا مثل شرکت های سهامی عام اداره شن. موزه ها، آثار ملی و میراث گذشتگانه که باید در بالاترین سطح ساپورت و حفاظت، در اختیار نسل های آینده ایران قرار بگیره. خصوصی سازی در موزه ها و نگهداری از آثار ملی و تاریخی، معنی و مفهومی نداره، اما می توان با جفت و جور روش های موثر با حفظ منافع ملی، برنامه های مشارکتی رو با دیگه مراکز غیر مربوط به میراث فرهنگی و صنعت گردشگری کشور در دستور کار قرار داد تا موضوع میراث فرهنگی، با توجه ملی و مشارکت ملی همراه شه. یکی از راه ها، اداره مشارکتی موزه ها در ایرانه که باید در دستور کار قرار بگیره. چیزی که مسلمه، بودجه تعمیر و نگهداری آثار تاریخی، چه موزه ها، کاخ موزه ها، آثار و ابنیه ملی و تاریخی و حتی بین المللی کشور، کفاف هزینه های نگهداری بالای موجود رو نمی دهد. هزینه های نگهداری آثار تاریخی و تعمیر اون، هزینه های ثابتیه که باید در جا و زمان موردنیاز، اعمال تا نه فقط از آسیب های جدی شیمیایی و فیزیکی جلوگیری شه، بلکه آثار در هر سطحی که هستن، از خطرات بالقوه و بالفعل هم در امان باشن. بحث خوردگی که در موزه های کشور مدتیه مطرح می شه، یکی از اون موارده. موزه های ایران که در بعضی موارد، در گروه بهترین موزه های جهان هستن، از بودجه کمی واسه نگهداری و تعمیر آثاری که در برابر نمایش قرار داده ان، برخوردارن. این مورد رو در اظهارات مسئولان درزمان سال های گذشته به کرات مشاهده کردیم. 8

(گزارش خبرگزاری تسنیم از کمبود اعتبار بودجه واسه موزه ها در سال ۱۳۹۳)

مدیرکل امور موزه های سازمان میراث فرهنگی، آخرای سال گذشته اعلام کرد که اعتبارات موزه ها تقریبا صفر شده و لازم افزایش بودجه موزه ها واسه سال آینده احساس می شه. سازمان ها، وزارتخانه ها و نهادهای اجتماعی و خصوصی طبق برنامه پیشرفت ۵ ساله چهارم می تونن موزه های اختصاصی داشته باشن بنابر این بیشتر به دنبال این موضوع هستیم. ایشون اضافه کرد: وقتی وزارت صنایع چند موزه داشته باشه، خیلی راحت تر می تونه اونا رو کنترل کنه و ما هم تلاش می کنیم کمک فکری، کارشناسی و حتی مالی به این موزه ها داشته باشیم ولی درآخر این موزه ها به وسیله خود این سازمان ها اداره می شن و ما نظارت عالیه خود رو داریم. بودجه سازمان میراث فرهنگی در سال ۹۴ تنها ۴۰۰ میلیارد تومنه. اون به نظر شما این بودجه کفاف نگهداری و مدیریت از صدها هزار اثر باستانی و تاریخی و حقوق منابع انسانی متخصص این میدون رو می دهد؟ 9

(بودجه ۴۰۰ میلیارد تومانی سازمان میراث فرهنگی از بودجه ۹۴ کل کشور)

سازمان میراث فرهنگی برخلاف همه سازمان های دولتی کشور، با میراث قابل لمس و ناملموس ایران در ارتباطه و نگهداری و مراقبت از میراث مهم، باید با تزریق بودجه هایی به مراتب بیش تر از مقدار عادی باشه. این بودجه ها، واسه مراقبت از این همه مرکز و مجموعه و گنجینه در سراسر کشور، شایسته کشور بزرگ و بافرهنگ ایران نیس و نمی تونه ما رو واسه پاسداری از این در گران بها، در راه پیشرفت و تعالی بذاره. همون طور که گفتیم، ایران در گروه معدود کشورهاییه که با اینجور حجم بزرگی از میراث فرهنگی و باستانی و تاریخی روبه رو بوده و به نظر می رسد، نگاه جهانی باید به طرف نگهداری از آثار تاریخی تمدن بزرگ ایران زمین در دستور کار قرار بگیره. شاید، جفت و جور کنسرسیوم های بین المللی دارای شرایط واسه تقویت روش موزه های مشارکتی خالی از لطف نباشه و اثرات خوبی واسه مراقبت از مراکز باستانی و حفاظت از اون ها و درآمدزایی بهتر به دنبال داشته باشه. پس با در نظر گرفتن کمبود بودجه موزه های کشور، موضوع موزه های مشارکتی می تونه ایده خوبی باشه تا موزه های ایران، از طرف دستگاه های جور واجور دولتی موردحمایت قرار بگیرن. چیزی که مشارکت عمومی و همه آحاد مردم رو هم واسه تقویت ساختارهای مالی و الهی موزه ها چه به صورت مشارکتی و چه غیر از اون، طلب می کنه.

صندوق های نیکوکاری رو جدی بگیریم

همه این حرف هایی که زدیم و منابع و دلایل ای که آوردیم، واسه این بود که به اهمیت تشویق و تشویق مردم به ساپورت از مراکز باستانی و موزه ها، اشاره کنیم. مشارکت مردم فهمیده و فرهنگ دوست ایران در کار مراقبت از آثار باستانی کشور، یه نیاز جدی تصور می شه و عزم ملی می طلبد. صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی، بخشی از راه حل های فوری واسه بر طرف کردن معضلات جلو میراث فرهنگی و باستانی کشور به حساب می آید. 10 ۱- صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی با نظارت سازمان های متولی، در دانشگاه ها و مراکز آموزش عالی کشور نصب شه. ۲- صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی به صورت دیجیتالی و وصل به سیستم بانکی کشور، در مراکز گردشگری و باستانی و موزه ها تعبیه شه. ۳- تبلیغ فواید مشارکت در صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی کشور در رسانه ملی به طوری جدی تبلیغ و توضیح داده بشه. ۴- بحث حفاظت از آثار باستانی کشور و هم اینجور اهمیت مراقبت از آثار باستانی و کمک به صندوق های نیکوکاری، در کتاب های درسی مدارس ایران آورده شه. ۵- صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی کشور، برنامه های بازاریابی، تبلیغاتی و آگاهی رسانی گسترده ای رو در موزه های سراسر کشور در دستور کار بذاره و نسبت به تولید اجناس و خدمات فرهنگی و گردشگری واسه درآمدزایی اقدام کنه. ۶- صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی کشور، در مساجد، حسینیه ها، کلیساها  و کلیه مراکز مذهبی و فرهنگی کشور، نصب و تبلیغ شه. ۷-  از بانک های کشور خواسته شه تا درباره این صندوق ها تبلیغ کنن. یکی از این روش ها، کسر ۳ رقم آخر مبلغ مونده حساب ماهانه سپرده گذاران علاقه مند و واریز به حساب صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانیه. ۱۰۰ ریال یا ۹۹۹ ریال که هرماه از حساب سپرده گذاران علاقه مند به مشارکت در این طرح ملی کسر می شه، رقم ناچیزیه و در زندگی کسی تأثیرگذار نیس؛ اما وقتی این ۱۰۰ ریال ها، هرماه در n میلیون ضرب شه، رقم قابل توجهی می شه که هرماه می تونه واسه تعمیر آثار باستانی کشور هزینه شه. اون هم با مشارکت عمومی. ۸- سازمان محترم میراث فرهنگی کشور، واسه پیشرفت صندوق های نیکوکاری کشور و هم اینجور برنامه های خلاقانه و متنوعی که در این میدون می تونه واسه جذب مشارکت های عمومی در دستور کار بذاره، فراخوان ملی منتشر کنه. ۹- صندوق احیا و بهره ورداری از اماکن تاریخی کشور، می تونه متولی قانونی صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی کشور باشه. واسه به دست آوردن جزییات بیشتر درباره اقدامان این صندوق در تجربه راه اندازی سه صندوق نیکوکاری در پیشرفت و تعمیر آثار باستانی کشور، به سایت chre.ir مراجعه کنین. با امید به اینکه با راه اندازی صندوق های نیکوکاری تعمیر آثار باستانی ایران و تبلیغ اون در داخل و بیرون مرز کشور، بخشی از مشکلات مراقبت از آثار باستانی ایران در کوتاه مدت رفع شه. پرتال تخصصی سایت ما آمادگی داره تا نظرات و پیشنهادات کارشناسان میراث فرهنگی درباره این صندوق ها و مسائل دیگه رو طبق مأموریت های آگاهی رسانی خود منتشر کنه. همیشه دنیای گردشگری ایران و جهان رو با پرتال سایت ما دنبال کنین. جفت و جور شده در سایت ما

دیدگاهتان را بنویسید