فایل – بررسی تاثیر ویژگی های فردی و سازمانی بر مهارتهای ارتباطی کارکنان با ارباب …

دانلود تحقیق و پایان نامه

ارتباط عبارت است از فن انتقال اطلاعات و افکار در رفتارهای انسانی از یک شخص به شخص دیگر به طور کلی هر فرد برای ایجاد ارتباط با دیگران و انتقال پیام های خود به آن ها از وسایل گوناگون استفاده می کند. ویلبر شرام براین باور است که ارتباط در واقع هماهنگ شدن فرستنده و گیرنده در رابطه با یک پیام ویژه است . ( شاه محمدی،۱۳۸۵: ۲۲ )
در فرهنگ لغات و بستر ارتباط به معنی رساندن، بخشیدن، انتقال دادن، آگاه ساختن، مکالمه و مراوده داشتن که می تواند از طریق کلمات، حرف، پیامها، کنفرانسها، مکاتبه و دیگر راهها انجام گیرد. در فرهنگ فارسی معین ارتباط به صورت مصدر متعددی به معنای ربط دادن، بستن و به صورت اسم مصدر به معنای بستگی، پیوند، پیوستگی و رابطه معنی کرده است.(محسنیان راد ،۱۳۸۰: ۴۲-۴۱)
ارتباطات به گونه ای وسیع و گسترده « تسهیم تجارب »[۳] نیز تعریف شده است . نویسندگان دیگری، ارتباطات را فراگرد « تفهیم وتفاهم وتسهیم معنی » درنظر گرفته اند. در این تعریف ارتباطات به عنوان فراگرد به کار گرفته شده است زیرا آن را فعالیتی که با کنش[۴]، دگرگونی[۵]، مبادله[۶] و حرکت[۷] سرو کار دارد می دانند .
۲۷
کلود شفن در کتاب نظریه های ریاضی ارتباط می نویسد : ارتباط عبارتست از تمام روشهایی که از طریق آن ممکن است ذهنی بر ذهن دیگر تأثیر بگذارد. این عمل نه تنها با نوشته یا صحبت کردن بلکه حتی با موسیقی، هنرهای تصویری، تاتو، باله و عملاً تمام رفتارهای انسانی عملی است. ( فرهنگی ، ۱۳۸۲: ۸-۶ )
برخی کارشناسان دیگر در تعریف خود ارتباطات را پاسخ برمحرک، تأثیرگذاری و تأثیر پذیری، انتقال معنی و علائم مشابه تأکید نموده اند که به ذکر چند نمونه از آن می پردازیم .
– « ارتباط عبارتست از فراگرد انتقال یک محرک ( معمولاً علامت بیانی ) از یک فرد (ارتباط گر) به فردی دیگر ( پیام گیر ) به منظور تغییر رفتار او» (کارول هاولند )
– « ارتباط عبارتست از فراگرد انتقال اطلاعات، احساسها، حافظه ها و فکرها درمیان مردم » (میکی اسمیت )
– « یک عمل ارتباطی بین دو نفر وقتی کامل است که آنها از علائم مشابهی با شیوه های مشابه آگاه باشند » (لاسول)
– و بالاخره دکتر محسنیان راد در تعریف پیشنهادی خود از ارتباط می نویسد : « ارتباط عبارتست از فراگرد انتقال پیام از سوی فرستنده برای گیرنده مشروط برآنکه معنایی مشابه به معنای حدود نظری فرستنده پیام در ذهن گیرنده ایجاد شود» بنابراین هرچه معنای ایجاد شده در ذهن گیرنده پیام به معنای مورد نظر فرستنده نزدیکتر باشد ارتباط کاملتر است. ( همان : ۴۲-۴۶)
فراگردی بودن ارتباطات خود مبین این نکته است که ارتباط پدیده ای پویا[۸] و مبتنی بر تغییر و دگرگونیها است . همه چیز درگذر و قابل تغییر است. تمام اجزا فراگرد ارتباطی در تغییراند و هیچ کدام به عنوان جزئی ثابت و غیرقابل دگرگونی دیده نمی شوند.( فرهنگی، ۱۳۸۲: ۱۹)
۲۸
۲-۶ . انواع مختلف ارتباطات انسانی
دانشمندان و محققان ارتباطات بیشتر تقسیم بندی خود را براساس تعداد (افراد که در یک فراگرد ارتباطی نقش دارند ) و یا منظور و هدف از ارتباط را متکی می کنند به انواع ارتباط براساس فراگرد تفهیم و تفاهم وتسهیم معنی، ارتباطات را به سه دسته اساسی تقسیم کرده اند:
۱- ارتباط با خود[۹]
۲- ارتباط با دیگران[۱۰]
۳- ارتباط عمومی یا جمعی[۱۱]
۲-۶-۱٫ ارتباط با خود
براساس این ارتباط، هر یک از ما، ابتدا با خود ارتباط برقرار می سازیم و آن عبارت است از این که جریان تفهیم و تفاهم را در درون خود انجام می دهیم، که یک ارتباط درونی است. ارتباط با خود در برگیرنده‌ی مشکلات درونی، یا حل تعارضات درونی فرد است. این ارتباط علاوه بر برنامه ریزی برای آینده، عملکرد عاطفی و ارزیابی خود و دیگران و روابط میان خود و دیگران را مورد توجه قرار می دهد. ارتباط با خود، خود را مورد توجه و محور اصلی بحث و گفتگو قرار می دهد و مبنایی برای ارتباطات بعدی است. هر یک از ما بطور مداوم با خود در ارتباط هستیم. اغلب هنگامی که ما در تنهایی خود هستیم چنان غرق در ارتباط با خود می شویم که گاه اگر توسط ناظر بیگانه ای مشاهده شویم باعث تعجب او می شویم و ممکن است تصور کنند ما دیوانه شده ایم، اشخاص زیادی در عین اینکه در میان انبوهی از انسانها قرار گرفته اند و با موج جمعیتی بی شمار حرکت می کنند چنان مستغرق در ارتباط با خود اند که تصور می شود در بیابان برهوتی به تنهایی قدم برمی دارند و یا در میان امواج خروشان اقیانوسی به تنهایی قرار گرفته اند. ارتباط با خود فقط در تنهایی و انزوا نیست بلکه در میان جمع و جماعتی نیز وقوع یافتنی است. ( فرهنگی،۱۳۸۲: ۱۳-۱۲ )
۲-۶-۲ . ارتباط با دیگران
این ارتباط فراگرد، تفهیم و تفاهم و تسهیم معنی بین یک شخص و انسان های دیگر( حداقل یک نفر)است، این ارتباط به منظورحل مشکلات خود با دیگران، رفع تضادها و تعارضات[۱۲]، ردوبدل اطلاعات، درک بهترخود، رفع نیازهای اجتماعی[۱۳]، همانند نیاز تعلق به گروه و جمع و دوست داشتن و دوست داشته شدن می باشد در مصاحبه و یا گفتگو با مدیر مافوق یا استاد، گفتگو با والدین، گفت و شنود با همسر و فرزندان، گفتگو با همکاران و همقطاران و نیز قرار گرفتن در گروههای شغلی، اجتماعی، تفریحی و غیره ایجاد ارتباط با اعضای این گروهها، همه و همه نشان دهنده ارتباط با دیگران است .آمدن فرد دیگری به محدوده ارتباطی هر انسان، فراگرد ارتباطی را پیچیده تر می کند، هر انسان با خود مسائل و پیچیدگیهای زیادی را به همراه خواهد آورد و در مقابل با دیگران این پیچیدگی ها به مراتب وسیع تر و گاه، به گونه ای مسأله ساز جلوه گر می شوند.
۲۹
هر چند انسان دارای ادراکات متفاوت، در شرایط متفاوت نسبت به پدیده ای می باشد و هر چند باورها[۱۴]، ارزشها[۱۵] و نگرشها[۱۶] او در شرایط متفاوت به گونه ای متفاوت متجلی می شوند .
تفاوتهای میان انسانها حتی دو نفر با یگدیگر ، معمولاً بسیار شدیدتر از اینها می باشد به علاوه هر انسانی راهی متفاوت خاص خود او برای بیان احساسات و عواطف خود دارد و این راه در بیشتر مواقع با راه دیگران نه تنها نزدیکی نداشته بلکه کاملاً مغایر است. بنابراین احتمال وقوع ارتباط موثر و موفق کاهش می یابد. ارتباط با دیگران در بیشتر موارد در شرایط رسمی برگزار می شود و شامل ارتباطات چهره به چهره[۱۷] بوده که خود ازطریق کلامی[۱۸] و غیرکلامی[۱۹] انجام شدنی است . در این ارتباط به گونه ای مداوم نقش فرستنده و گیرنده پیام ها جابه جا می شود و فرستنده پیام می شود گیرنده پیام و در جای خود، به فرستنده پیام نیز تبدیل می شود. در این نوع ارتباط برنامه ریزی از پیش انجام گرفته ای وجود ندارد و براساس شرایط حاکم برفراگرد ارتباطی، ارتباط شکل می گیرد. ( همان : ۱۴-۱۳ )
۲-۶-۳ . ارتباط جمعی یا عمومی
ارتباط جمعی، نوعی از ارتباط است که بر اساس آن فرد با تعداد زیادی از انسان های دیگر ارتباط برقرار می کند. این ارتباط فراگرد تفهیم، تفاهم و تسهیم معنی بشمار کثیری از انسان های دیگراست. امروزه توجه زیادی به این نوع ارتباط مبذول می شود و دست اندرکاران سیاست، تجارت و غیره کم و بیش بیشترین تلاش خود را در جهت بهبود آن می نمایند و خود را مکلف به شناخت بهتر آن و فراگیری نکات ظریف آن می دانند . فردی سخنی می گوید و دیگران گوش می دهند. این نقش به طرق مختلف شکل می گیرد، مانند کاندیدای انتخاباتی، استاد یا معلم، سخنران مذهبی و غیره ارتباط جمعی یا عمومی براساس هدف اطلاعاتی و یا اقناع یا متقاعد سازی[۲۰] طرح ریزی می شود و شکل می گیرد ولی علاوه بر اینها ممکن است هدف آن، مشغول کردن و یا ایجاد وضعیت تفریحی[۲۱] برای دیگران باشد یا آنکه به معرفی و خوشامد گویی و یا موارد دیگری که مرتبط با جمع زیادی از انسانهاست باشد. (فرهنگی ،۱۳۸۲: ۱۵ (
۳۰
ارتباط جمعی نوعی از ارتباط است که هر فرد با تعداد کثیری از انسان ها ارتباط برقرار کرده و بیشتر از طریق ساختار، رسمیت و برنامه ریزی خود قابل تشخیص است. ارتباط جمعی در اکثر موارد بر اساس هدف اطلاعاتی و یا اقناع و متقاعد سازی، طرح ریزی شده و شکل می گیرد. ضمن آنکه می تواند با هدف سرگرمی و تفریح نیز صورت پذیرد.
از ویژگی های ارتباط جمعی این است که:
الف) امکان انتقال پیام برای تعداد کثیری از مخاطبان رابه طورهم زمان فراهم می آورد.
ب) امکان ارسال بازخورد آنی از سوی مخاطب برای فرستنده پیام بسیار دشوار و در مواردی غیرممکن است. وسایل ارتباط جمعی دیداری- شنیداری و نوشتاری از قبیل رادیو، تلویزیون و روزنامه از این دسته اند. .(همان : ۱۶)
۲-۶-۴ . ارتباط مستقیم
ارتباطی است بدون واسطه بین انسان یا انسانها با انسان یا انسانهای دیگر بیواسطه بودن ارتباط از جهات مختلف مسامح نظر قرار می گیرد :
– گاه ارتباط فرد یا افراد با فرد یا افراد دیگر بدون نیاز به فرد یا افرادی واسط و نیز وسایل و یا ابزاری واسط ( وسایل ارتباط جمعی ) صورت می گیرد .
– گاه ارتباط بدون نیاز به فرد با افراد واسط، وسائل یا ابزاری واسط و هم نمادی واسط یا حامل ( زبان و … ) صورت می گیرد . ( ارتباط اشاره ای، بدنی، حرکتی و … )
پس بطور روشن می توان گفت، ارتباط انسانها هرگز به طور مطلق بی واسطه نیست، چه همیشه واسطه ای خاص، در جریان تحقق آن وجود دارد و پیچیدگی ارتباطات انسانی نیز تا حدی تابع همین واسطه هاست. در بسیاری موارد برداشت نایکسان از یک حامل( نظیر یک لغت یا مفهوم ) به قطع ارتباط یا بروز دشواری هایی چند در آن منجر می شود . در اکثر موارد، حرکات خاص بدن یا چهره معناهای نایکسانی در ذهن طرفین ارتباط متبادر می سازد و موجبات بروز سوء تفاهم را فراهم می سازد و با خود مشکلات ارتباطی را به همراه می آورد . (ساروخانی ، ۱۳۸۱: ۳۲)
۳۱
۲-۶-۵ . ارتباط احساس برانگیز
فرآیند ارتباطی است که از طریق سخن یا نمادهای گوناگون برقرار می شود، بدون آنکه معنای دقیق ( محتوی ) انتقال یافته باشد. در جریان این فرآیند ارتباطی، صرفاً حالات احساس گونه منتقل می شوند و همبستگی اجتماعی و آمادگی روانی مشترک را پدید می آورند. این مفهوم در آغاز توسط مالینوسکی[۲۲] به کار رفت . به نظر هاکلت[۲۳] قسمت اعظم ارتباطی که از طریق هنر و مخصوصاً موسیقی برقرار می شوند از این نوعند.

دانلود متن کامل پایان نامه در سایت jemo.ir موجود است