پایان نامه ها و مقالات

مراکز تحقیقاتی

دانلود پایان نامه

تبدیل کرده است (میازو۱۶۸، ۲۰۰?).
۲-۱۳-۴ جذب و کاهش آمونیاک
در مزارع بزرگ پرورش دام و طیور حجم زیادی مدفوع و فضولات تولید می‌شود که موجب انتشار عوامل بیماری‌زا، آلودگی هوا و ایجاد بوی نامطبوع می‌شود. یکی از این گازهای مضر که موجب آلودگی محیط می‌شود، آمونیاک است. این گاز توسط باکتری‌ها و فعالیت آنزیم‌ها در مدفوع حیوانات و طیور تولید می‌شود و سپس وارد محیط اطراف حیوان شده و موجب مسمومیت حیوانات می‌شود (امون، ۱۹۹۷). بنتونیت سبب جذب نیتروژن آمونیاکی و حذف اثرات مضر آن می‌شود. به همین دلیل در تصفیه فاضلاب گاوداری از آن استفاده می‌شود. به گونهای که استفاده از ۲?/۶ درصد بنتونیت در فاضلاب، سبب جذب ?۰ درصد نیتروژن آمونیاکی و فسفر محلول شد (لف کورت، ۲۰۰۱). گراتا و همکاران (۲۰۰۸)، گزارش کردند که استفاده از بنتونیت در مدفوع و کود جوجه‌ها، باعث کاهش میزان قارچ‌ها می‌شود. بنتونیت با کاهش غلظت آمونیاک آب موجب افزایش ظرفیت اکسیژنی آب در استخرهای پرورش آبزیان می‌شود. از طرفی نتایج آزمایش‌ها نشان می‌دهد که استفاده از مکمل بنتونیت در جیره غذایی ماهی قزلآلای رنگین کمان موجب شد تا وزن بدن، بازدهی مصرف خوراک، سرعت رشد و ذخیره پروتئین بدن بهبود پیدا کند (جاناتان، ۲۰۰۸).

۲-۱۳-۵ جذب نیتروژن آمونیاکی
به منظور کاهش سمیت میزان بالای نیتروژن آمونیاکی در مایع شکمبه، استفاده از زئولیت و بنتونیت توصیه شده است. بنتونیت توانایی جذب نیتروژن آمونیاکی از مایع شکمبه و آزادسازی آن در مراحل بعدی را داد. ظرفیت جذب بنتونیت حدود ۶ تا ۱۲ میلیگرم نیتروژن آمونیاکی به ازاء هر گرم بنتونیت میباشد. این عمل جذب و رهاسازی به دلیل تبادل یونی انجام می‏شود. به‏واسطه این امر منبع نیتروژنی مداومی برای میکروب‏های شکمبه فراهم می‏شود. از این رو استفاده از آن خصوصأ در جیرههای حاوی مقادیر بالای اوره و پروتئین (قابل تجزیه) بسیار مؤثر است. حضور یونهای دیگر، pH محلول و نوع بنتونیت مصرفی از جمله عوامل مؤثر بر خاصیت جذبی بنتونیت هستند (اسپوسیتو و همکاران، ۲۰۰۷).
طی چند مرحله آزمایش اثر اضافه کردن بنتونیت بر غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه (در شرایط آزمایشگاهی) توسط بریتون۱۶۹ (۱۹۷۸) مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله اول اثر افزودن بنتونیت به کازئین، کنجاله سویا، یا اوره بررسی شد. ترکیب بنتونیت با کازئین، کنجاله سویا و اوره پس از ۴ ساعت انکوباسیون منجر به کاهش در غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه شد (به ترتیب ۳۵، ۵/۳۵ و ۶۲ درصد) و پس از ۲۴ ساعت تفاوت در غلظت نیتروژن آمونیاکی محیط حاوی کازئین و کنجاله سویا حفظ شد، درصورتیکه در خصوص اوره، غلظت نیتروژن آمونیاکی پس از ۲۴ ساعت تفاوتی با گروه شاهد نداشت. در مرحله دوم بنتونیت سدیم به دو روش مرطوب و غیر مرطوب به کنجاله سویا افزوده شد. بر اساس نتایج بدست آمده افزودن بنتونیت به مواد ذکر شده بهصورت مرطوب و سپس خنک کردن مخلوط حاصل در ۶۵ درجه سانتیگراد، تأثیر بیشتری بر کاهش غلظت نیتروژن آمونیاکی محیط نسبت به روش غیر مرطوب داشت و در جیره گوسفندان پرواری ۲ و ۴ ساعت پس از خوراک دادن غلظت نیتروژن آمونیاکی بهطور معنیداری کاهش یافت.
ونگلوسکی و همکاران۱۷۰ (۱۹۹۸) نیز گزارش نمودند که جذب آمونیاک توسط زئولیت زودتر و در ساعات اولیه قرار گرفتن در محیط انجام میشود درصورتیکه در بنتونیت با تأخیر و در ساعات بعدی صورت می‏گیرد.

۲-۱۳-۶ تأثیر بنتونیت بر پارامترهای تخمیر و جمعیت میکروبی شکمبه
برخی از آزمایشات حاکی از تأثیر بنتونیت بر بهینه‏سازی محیط تخمیر و نهایتاً محصولات تخمیر شکمبه است. در‏حالیکه بعضی پژوهشهای دیگر بیانگر تأثیر غیر مستقیم بنتونیت بهواسطه تغییر در جمعیت میکروبی یا فعالیت آنزیمهای موجود در محیط است (اسلامووا و همکاران۱۷۱، ۲۰۱۱).
گوشل و همکاران۱۷۲ (۱۹۹۸) با اضافه کردن ۲، ۳، ۴ و ۶ درصد بنتونیت به ماده خشک جیره تأثیر بنتونیت بر پارامترهای تخمیر را مورد مطالعه قرار دادند. نتایج گزارش شده از این پژوهش حاکی از آن است که اضافه کردن بنتونیت در مجموع تأثیری بر قابلیت هضم ماده خشک و ماده آلی در شرایط آزمایشگاهی نداشت ولی با افزایش میزان بنتونیت، غلظت نیتروژن آمونیاکی در شرایط آزمایشگاهی کاهش یافت. در ادامه این پژوهش مقادیر ۲ و ۴ درصد بنتونیت به جیره گوسالههای نر، غلظت نیتروژن آمونیاکی در شکمبه کاهش، ولی تأثیری بر ترکیبات نیتروژن دار غیر پروتئینی خون نداشت.
نتایج آزمایش سونس۱۷۳ و همکاران (۱۹۸۸) با استفاده از ۲ درصد بنتونیت در جیره گوسفندان پرواری نشان داد که افزودن بنتونیت به طور معنیداری سبب افزایش pH شکمبه شد، ولی تأثیری بر غلظت لاکتات و نسبت استات به پروپیونات در شکمبه و خون نداشت. آیتچیسون و همکاران۱۷۴ (۱۹۸۶) گزارش کردند که افزودن بنتونیت سبب افزایش pH محیط انکوباسیون شد ولی اثر معنیداری بر غلظت کل اسیدهای چرب فرار نداشت و فقط نسبت مولی استات به پروپیونات کاهش یافت.
براساس گزارشات موهینی۱۷۵ و همکاران (۲۰۰۱)، افزودن ۶ درصد بنتونیت سدیم به طور معنیداری قابلیت هضم پروتئین خام را افزایش داد در حالیکه قابلیت هضم الیاف خام کاهش یافت. همچنین غلظت کل اسیدهای چرب فرار افزایش و غلظت استات به طور معنیداری کاهش یافت. گالین و چابوت۱۷۶ (۱۹۸۱) در مطالعه اثر افزودن ۴ درصد بنتونیت، کلینوپتیلولیت، غبار کارخانجات سیمان و نوعی بافر تجاری بر فراسنجههای تخمیر، گزارش
نمودند که سه ساعت پس از مصرف خوراک، pH شکمبه گوسالههایی که بافر تجاری را مصرف کرده بودند، ۶۸/۶، ۶/۶، ۶/۶، ۵۶/۶ و ۴۴/۶ به ترتیب برای شاهد، بنتونیت، غبار سیمان وکلینوپتیلولیت بود.
جیکس۱۷۷ و همکاران (۱۹۸۶) اثرات افزودن ۲ درصد بنتونیت سدیم بر قابلیت هضم و فراسنجههای تخمیر در گوسالههای نر را بررسی کردند. براساس نتایج این آزمایش بنتونیت سدیم، قابلیت هضم دیواره سلولی و دیواره سلولی بدون همیسلولز را کاهش داد. بنتونیت غلظت مولی ایزوبوتیرات را در شکمبه کاهش داد ولی بر نسبت سایر اسیدهای چرب فرار اثری نداشت. ایوان و همکاران (۲۰۰۱) اثر افزودن ۲ درصد بنتونیت و ۲ درصد بنتونیت به همراه ۲/۲ درصد کازئین به جیره های حاوی کنجاله خرمای روغنی را در گوسفند مورد بررسی قرار دادند. بر اساس نتایج این آزمایش افزودن بنتونیت اثر زیادی بر pH شکمبه نداشت، و سبب افزایش قابلیت هضم ماده آلی و دیواره سلولی شد. هر چند این کار غلظت نیتروژن در مایع شکمبه را افزایش داد، ولی قابلیت هضم نیتروژن را در کل دستگاه گوارش به طور غیر معنیداری کاهش داد.
ها۱۷۸ و همکاران (۱۹۷۹) دریافتند که افزودن ۲ درصد بنتونیت به جیره حاوی مقادیر بالای کنسانتره اثر معنی‏داری بر فراسنجههای تخمیری در برههای پرواری نداشت ولی pH مدفوع و ذخیره منیزیم در بدن افزایش یافت.
مورن۱۷۹ (۲۰۰۵) بیان کرده است که استفاده از سدیم بنتونیت به میزان ۴ درصد ماده خشک جیره هضم دانهها را در شکمبه متعادل میکند و از مصرف بیش از حد دانه توسط گاو جلوگیری میکند. آقا شاهی (۱۳۸۴) گزارش کرد که استفاده از ۲ درصد بنتونیت فراوری شده و نشده و کلینوپتیلولیت تأثیری بر غلظت نیتروژن آمونیاکی در شرایط درون شیشهای نداشت ولی استفاده از ۴ درصد از این مواد معدنی به طور مؤثری غلظت نیتروژن آمونیاکی را خصوصاً در ساعات اولیه پس از انکوباسیون کاهش داد. دانشمسگران (۱۳۸۴) گزارش کرد که استفاده از ۳۵۰ گرم بنتونیت سدیم در روز به ازای هر راس گاو هلشتاین اثر غیر معنیداری بر میزان تولید شیر گاوهای شیری پر تولید دارد. افزودن بنتونیت سدیم به جیرههای کم علوفه به طور مختصری تولید و چربی شیر را افزایش میدهد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   مقاله رایگان درموردسازمان تجارت جهانی

۲-۱۴ بنتونیت و میکروارگانیسم‏های شکمبه
پروتوزوآهای شکمبه گروه بسیار تخصص یافته‌ای از میکروارگانیسم‌ها هستند که تنها در شکمبه و یا زیستگاه‌های نسبتاً مشابه می‌‌توانند زیست کنند. این میکروارگانیسم‌ها در برابر شرایط حاکم بر شکمبه و خصوصیات جیره بسیار حساسند (دهوریتی۱۸۰، ۲۰۰۳). نیمی از فعالیت متابولیکی شکمبه توسط باکتریها صورت میگیرد و نسبت جمعیتی آنها در شکمبه نیز تقریبا در همین حدود میباشد. باکتریهای شکمبه براساس نوع سوبسترای مورد استفاده به گروه‏های باکتریهای هضم کننده سلولز، همی سلولز، پکتین، نشاسته، اوره، قندها، پروتئین، لیپید، مصرف گننده اسید و یا تولید کننده آمونیاک و متان تقسیم میشوند. قارچها نیز در حدود ۸ درصد از جمعیت موجود در شکمبه را تشکیل میدهند. تآثیر قارچ‏ها نیز بر تخمیرات شکمبهای دقیق مشخص نیست اما استفاده از مواد فیبری در جیره موجب افزایش جمعیت قارچها در شکمبه خواهد شد (هابسون و استیوارت۱۸۱، ۱۹۹۷).
اطلاعات محدودی در مورد اثر بنتونیت روی باکتری‏ها و قارچ‏ها وجود دارد اما اثر بنتونیت در چندین مطالعه گزارش شده است. محققان گزارش کردند که بنتونیت سبب تغییر فعالیت‏های متابولیکی میکرواورگانیسمهای شکمبه و عرضه بهتر غذا و پروتئین باکتریایی با حذف و یا کاهش جمعیت پروتوزوآها میباشد ( آتچیسون و همکاران، ۱۹۸۶). به طوری که آزمایش میکروسکوپی از مایع شکمبه با افزودن بنتونیت به آن نشان داد که برخی از بنتونیت توسط پروتوزوآها به جای نشاسته بلعیده شده، اما اثرات کشنده بنتونیت در سطح سلول باعث تداخل در حرکت مژکها و قدرت تحرک و در نتیجه جلوگیری از جابجایی آنها به خصوص هولوتریشها میباشد (والاس و نیوبولد۱۸۲، ۱۹۹۱).
در گزارش گالیندو۱۸۳ و همکاران (۱۹۹۰) استفاده از زئولیت اثری افزایشی روی جمعیت باکتری‏های سلولتیک شکمبه داشت. جمعیت این باکتری‏ها تحت تاثیرpH شکمبه قرار دارد. می‏توان پیشنهاد نمود که رشد مطلوب میکرواورگانیسم‏های سلولتیک در pH حدود ۷/۶ صورت می‏گیرد و تغییرات زیاد pH بالاتر یا پایینتر از حد مانع رشد آنها می‏شود.
۲-۱۵ دیگر ویژگی‌های جذبی
پرندگان و دیگر حیوانات در طبیعت، گاهی ممکن است دانهها و یا میوههای سمی مصرف کنند، لذا برای پیشگیری از اثرات سم بر بدنشان تمایل به خوردن کانیهای رسی از خود نشان میدهند. همچنین این ترکیبات علاوه بر سم زدایی، در پاک کردن روده از باکتریهای مضر هم نقش مهمی دارند. تاثیرات سودمند بنتونیت جیره بر سلامتی انسان‌ها و حیوانات اهلی، توسط بسیاری از محققان به اثبات رسیده است. بنتونیت به‌عنوان یک افزودنی خوراکی، می‌تواند آلاینده‌های مختلفی از قبیل: کاسیوم رادیواکتیو (راچوبیک، ۲۰۰۱)، استرونتیوم رادیواکتیو (راچوبیک، ۲۰۰۱)، آفلاتوکسین‌ها (شل، ۱۹۹۳) و کادمیوم (گروسیسکی، ۲۰۰۰) را جذب کند و مقادیر کمتری را برای دستگاه گوارش در دسترس بگذارد. در مواردی دیگر، بنتونیت جاذب مطلوب فلزات سنگین و باکتری‌ها (کاتسوماتا، ۲۰۰۳) و عوامل سمی و ضد تغذیهای (فیلپس، ۲۰۰۲) بودهاند. خنثی سازی، دفن و مدیریت زباله‏های حاصل از استفاده مواد رادیواکتیو در نیروگاههای هستهای، پزشکی، صنایع و مراکز تحقیقاتی یکی از معضلات اساسی زیست محیطی است. براساس
مقرارت آژانس بین المللی انرژی اتمی، این مواد پس از عمل‏آوری و به حد استاندارد رساندن در محل مناسب و در پوشش لایهای از خاک رس و ترجیحاً بنتونیت دفن میشوند. با افزایش زمان تماس، میزان جذب سزیم و استرانسیم افزایش مییابد و در مدت ۶۰ دقیقه به حداکثر جذب ۹۸ درصدی می‏رسد. علاوه بر این تغییر pH تاثیر چندانی در میزان جذب سزیم و استرانسیم ندارد و فقط در ۸ = pH، میزان جذب سزیم و در pH بالاتر از ۱۰، میزان جذب استرانسیم اندکی افزایش مییابد. در مطالعه الدواری۱۸۴ و همکاران (۲۰۱۲) جذب نیکل و کبالت توسط مخلوط بنتونیت و زئولیت مورد بررسی قرار گرفته است که ظرفیت جذب برای نسبت مساوی از این دو مخلوط گزارش شده است. در مطالعه واچجودین۱۸۵ و همکاران (۱۹۹۰) جذب کروم (III)، نیکل (II)، کروم (II)، مس (II) و سرب (II) بر روی کائولینیت خام و نوع فعال شده آن، همچنین کلسیم و بنتونیت سدیم برای حذف فلزات سنگین مورد بررسی قرار گرفت که نتایج نشان داد بنتونیت کلسیم برای تمامی کاتیونها ظرفیت جذب بالاتری نسبت به بنتونیت سدیم و کائولن خام دارد. در مطالعهی آیوسا و سانچز۱۸۶ (۲۰۰۳)، جذب نیکل توسط بنتونیت سدیم و بنتونیت کلسیم بررسی شده است که ظرفیت جذب بیشتر برای بنتونیت سدیم گزارش شده است. در کل مطالعات نشان داده‌اند که بنتونیت قادر به جذب عناصر سنگین می‌باشد اما اثرات آن در شرایط افزایش غلظت این عناصر در شکمبه نیاز به مطالعات گسترده‌تری دارد. در مطالعهی گوپتا و ساسمیتا (۲۰۰۸) امکان استفاده از دو مواد معدنی مهم و رایج خاک رس، کائولینیت و مونتموریلونیت، به عنوان جاذب برای حذف فلزات سنگین سمی مورد بررسی قرار گرفته است. مونتموریلونیت و فرم های اصلاح شده آن دارای ظرفیت بسیار بالاتر برای جذب فلزات سنگین، نسبت به کائولینیت و همچنین کائولینیت اصلاح شده است.
یکی از اصول مهم جهت کنترل بیماری‏ها، بهداشت و کنترل آلودگی‏های خوراک دام و طیور می‏باشد. زیرا خوراک بیشترین اقلام ورودی به مزارع پرورش دام و طیور را تشکیل داده و می‏توانند به صورت مستقیم در حیوان ایجاد بیماری نمایند و یا باعث ایجاد زمینه مناسب برای بروز بیماری‏های دیگر در حیوان گردند. همچنین می‏تواند با ایجاد آلودگی در چرخه تولید غذای انسان، باعث ایجاد بیماری در انسان گردند. به‏طور خلاصه جهت تولید غذای سالم برای انسان، باید عوامل بیماری‏زا را از ابتدای چرخه تولید غذا، یعنی از خوراک دام و طیور، کنترل کرد. آفلاتوکسیکوز حاد در گاو کاملاً شناخته شده است و علائم درمانگاهی از جمله کاهش اشتها، کاهش شدید تولید‏شیر، کاهش وزن و آسیب‏های کبدی را بروز می‏دهد. همچنین آفلاتوکسیکوز مزمن در گاوهای شیری و گوشتی باعث کاهش بهره‏وری جیره، تضعیف ایمنی و

دیدگاهتان را بنویسید