پایان نامه ها و مقالات

وضعیت اقتصادی، محصولات کشاورزی

د نمی رود. وی توانست پروژه های مهم حیاتی را که آخرین آن سد ” مروی ” است و پیش بینی می شود با افتتاح آن تحول بزرگی در منطقه رخ دهد ، به بهره برداری رساند.
اصرار عمرالبشیر در مقابله با سلطه آمریکا و اروپا ، وی را هدف توطئه های دشمنان اسلام قـرار
داد. – کسانی که وی را بزرگترین چالش در راه رسیدن به اهدافشان در سودان و منطقه می دانستند …
سادگی و بی تکلفی عمرالبشیر عامل دیگری برای خشم دشمنان بود. آنانی که خورد و نـوش و
خوابشان را تحت تدابیر شدید امنیتی انجام می دهند.
به طور مثال بوش و حتی یکی از وزیرانش جرأت مسافـرت علنی را به بغـداد نداشتنـد و بـسان
دزدها شبانه مسافرت کرده و برمی گشتند. سفر “براون” و “سارکوزی” به افغانستان و عراق نیز از چنین وضعیتی برخوردار بود. علاوه بر آن بشیر هیچ گاه حاضر نشد یک وجب از خاک سودان را به دست نشاندگان اسرائیل و آمریکا بخشید. بشیر عنایت ویژه ای به مسائل امت اسلامی ، عربی و گروه های مقاومت اسلامی در فلسطین ، عراق و افغانستان داشت و کمک های مادی و معنویش را از آنها دریغ نمی کرد.
به هر حال آنچه برای سودان و بشیر مشکل ساز شده است اندیشه تطبیق قوانین اسـلامی ولـو
به صورت ناقص در این کشور است و این همان چیزی است که دشمنان اسلام آن را بر نمی تابند.
از این رو توطئه مقابله با سودان را چیدند تا در نهایت زمینه اشغال و دخالت در خاک سودان را
در پی داشته باشد.
بنابراین آنچه نفاق هیئت ها و مؤسسات و دادگاههای بین المللی را می نماید ادعای “اوگـامبو”
مسئول تحقیق پرونده بشیر در گفتگو با شبکه الجزیره است. نام برده مدعی شده است که دادگاه مربوطه برای اثبات ارتکاب جنایات جنگی بشیر در منطقه دلایل محکمی در دست دارد. وقتی از وی خواسته می شود دلایل را بازگو نماید چنین پاسخ می دهد : گواهی بیش از صد شهروند دارفوری بزرگترین سند برای صدور حکم بازداشت بشیر است.
در پاسخ وی باید گفت :جنایات رژیم صهیونیستی در غزه را میلیاردها انسان به صورت مستقیم
در صفحه تلویزیون مشاهده کردند ، اما چه شد که شما و هیچ مسئول دیگری حتی کوچکترین تهمتی را متوجه اسرائیل نکردید ، درحالی که سران اسرائیل با خیال راحت در سراسر جهان با آزادی مشغول گشت و گذار چپاولند !!!. ( www.seifyeh.com سنی آنلاین )

۲ – ۱ – ۵ – بحران دارفور و سودان
دارفور ، یکی از مهم ترین استان های سودان است. سودان از ۲۴ استان تشکیل شـده و دارفـور
استان شانزدهم این کشور با جمعیتی بالغ بر ۶ میلیون نفر است.
برخلاف تعدد قومیتی و مذهبی مردم جنوب سـودان ، بیشـتر اهـالی دارفـور آفریقـایی تبـار و
مسلمان هستند.
دارفور با کشورهای چاد ، لیبی و آفریقای مرکزی همسایه است و مردم این سرزمیـن در طـول
تاریخ مستقل از حکومت مرکزی ، در مبارزه با قدرت های بزرگ و در مقاطعی تحت نظام پادشاهی زندگی می کردند. با این وجود هم زمان با انقلاب مهدیه در سودان مردم این استان نیز به متابعت از حکومت مرکزی گردن نهادند. دارفور مرکز مهدویت است. ( www.kheimehnews.com )
نقطه آغاز بحران در سال ۲۰۰۳ است. در سال ۲۰۰۳ جنبش آزادیبخش ملی سودان که شاخه
نظامی است و شاخه سیاسی آن حزب عدالت و مساوات نام دارد. به هواداری از احقاق حقوق نادیده انگاشته شده مردم منطقه دارفور به مؤسسات و نهادهای دولتی حمله کردند و خواستار توجه جدی دولت به رفع مشکلات خود شدند در میان معترضانی که برای استیفای حقوق فراموش شده مردم منطقه دارفور علیه حکومت مرکزی به پا خاسته بودند ، می توان سه طیف را نام برد :
۱. گروه های مسلح ( جنبش آزادیبخش سودان )
۲. تکنوکرات ها و نخبگان دانش آموخته غرب
۳. شخصیت ها و جناح های سیاسی ( جنبش عدالت و مساوات )
اتحاد و سپس تهاجم طیف متحد فوق به دستگاه های دولتـی هرچنـد در ابـتدا بـا مذاکـرات و
میانجی گری ها رو به کاهش بود اما ورود ارتش به بحران بر وخامت اوضاع افزود و ناامیدی از حل بحران زمانی شکل جدی تری به خود گرفت که گروهی شبه نظامی موسوم به لشگر علیه معترضین وارد عرصه شد. هدف اصلی و مطالبات این دو جنبش ، دفاع از امنیت منطقه و توسعه و پیشرفت بود و دولت را متهم می کردند که در توزیع قدرت توجهی به آفریقایی تبارها و اهالی دارفور ندارد.
( www.islamworld2020.persianblog.ir )
جنگ داخلی دارفور تاکنون هزاران کشته بر جای نهاده و چند درصـد هـزار نفـر را آواره کـرده
است. ( www.sudan.gov.sd/ar )

۲ – ۱ – ۶ – احزاب و جریانهای سیاسی سودان
جبهه اسلامی ملی سودان به رهبری دکتر حسن الترابی از سال ۱۹۸۹ که ژنرال بشیر قدرت را
در سودان به دست گرفت به عنوان تنها نیروی حاکم بر سودان مطرح است ، هرچند که این حرکت بر مبنای دیدگاه های اعتقادی ، فلسفی و سیاسی اخوان المسلمون که یک حرکت سلفی است و مخالف با تصوف می باشد بنا شده است اما اندیشه صوفی گرایانه به دلیل گستردگی آن در سودان بر جریان حرکت اسلامی نیز نفوذ دارد.
تا پیش از کودتای البشیر در سودان مشارکت دو جـریان ختـمیه و مهـدیه ، نقـش بسـزایی در
حیات سیاسی سودان داشتند که جریان نخست حزب اتحاد دموکراتیک را به عنوان وجهه ی سیاسی خود به وجود آورد و جریان مهدیه نیز حزب الامه را به عنوان بازوی اجرایی تشکیل داد. این دو جریان هر کدام از نفوذ گسترده ای در مراکز سیاسی و اقتصادی عمده ی سودان برخوردار بودند و رهبران دو جریان ( میرغنی – ختمیه ) و ( صادق المهدی – حزب الامه ) به عنوان رئیس جمهور و نخست وزیر انتخاب می شدند و
یا به عنوان نیروهای معارض فعالیت داشتند که درحال حاضر نیز به عنوان رهبران معارض نظام موجود شناخته شده اند و از نظر اقتصادی نیز از تواناییهای بسیاری برخوردار می باشند ، به ویژه میرغنی رهبر ختمیه به دلیل داشتن پیروان بسیار از قدرت اقتصادی و مالی نیرومندی برخوردار است.
جبهه ی اسلامی ملی نیز در دهه اخیر با نفوذ در مراکز اقتصادی و به ویژه بانک اسلامی فیصل
موفق شد که یک تشکیلات اقتصادی منسجم و نیرومندی را به وجود آورد که با دستیابی به قدرت ، این قدرت و توانایی را گسترش و وسعت بخشید.
از جمله رهبران شاخـص دو جـریان عمـده ی تصـوف ( ختـمیه و مهـدیه ) و حـرکت اسـلامی
می توان افراد ذیل را نام برد :
۱. سید علی میرغنی – رهبر ختمیه و حزب اتحاد دمکراتیک.
۲. صادق المهدی – رهبر انصارالمهدی ( مهدیه ) و حزب است.
۳. دکتر حسن الترابی – رهبر حرکت اسلامی ( جبهه اسلامی ملی ) و
۴. علی عثمان محمد طه ، قائم مقام دبیر کل جبهه ملی اسلامی و وزیر برنامه ریزی سودان.
۵. دکتر مصطفی عثمان مسئول مجلس دوستی با ملل جهان.
نیروهای عمده ی اسلامی و سیاسی در سودان را به سه گروه و جریان می توان تقسیم نمود که
عبارتند از :
( مجله طلایه ، ص ۱۶ )
الف – ختمیه :
این جریان در طول تاریخ با سازش با قدرتهای خارجی موفق شده تا موقعیتی را به دست آورد ،
در آغاز با انگلیسی ها و سپس مجری سیاستهای مصر در سودان بود و اخیراً نیز با رژیم عربستان و مصر برای مقابله با نظام حاکم سازشهایی کرده است ، ختمیه عموماً یک جریان سازشکار می باشد.

این مطلب رو هم توصیه می کنم بخونین:   بنتونیت، ۲۰،

ب – مهدیه ( حزب امت ) :
این جریان پس از انقلاب مهدی به عنوان یکی از جریانهای عمـده در صحـنه سیاسـی سـودان
ظهور کرد و تاکنون افزون بر مشارکت در دولتهای ائتلافی سودان ، صادق المهدی رهبر حزب امت سه بار به عنوان نخست وزیر برگزیده شده است.
از دید جامعه سودان حزب امت حزبی است لیبرال با گرایش غربی و به انگلستان بیش از دیـگر
کشورهای غرب نزدیک می باشد.

ج – حرکت اسلامی
این جریان یکی از سه جریان عمده سیاسی سودان است که در سال ۱۹۸۹ موفـق شـد با یـک
حرکت زیرکانه سیاسی و نظامی و با یک کودتا قدرت را به صورت نامرئی و پنهان در دست گیرد.
جریان جبهه اسلامی و با برخی از دیدگاههای جهانی اخوان مسلمون همسویی دارد. محور ارتباطی این جریان تا پیش از قدرت گرفتن و به ویژه پیش از بحران خلیج فارس ، مایل به عربستان سعودی بود ، اما این ارتباط به گونه ای نبود که مجری سیاست سعودیها باشد و یا عربستان بتواند دیدگاههای خود را بر این جنبش دیکته کند. اما پس از بحران خلیج فارس این رابطه به موضع خصمانه دو طرف تبدیل شده است.
رهبران این جنبش و به ویژه الترابی بسیار محتاط و محافظه کـار و سیـاست باز است ، لـذا در
اکثر مواضع سیاسی خود ، بسیار محتاطانه عمل می کند. ( الترابی ، بی تا ، ص ۸۸ – ۹۱ )
برخی احزاب و جریانات دیگر نیز در سودان حضور داشتـه که کـم و بیـش نقـش و نفـوذی در
مردم و جریانها و تحولات سودان ایفا نموده که عبارتند از :
۱. حزب کمونیست به رهبری ابراهیم نقد.
۲. حزب ناسیونالیست بعث عربی به رهبری بدرالدین المدثر.
۳. حزب ملی ( ناسیونالیست ) به رهبری فیلیپ عباس غبوش.
۴. سازمان سوسیالیست العمل.
۵. حزب کارگران و کشاورزان.
۶. اتحادیه نیروهای ملی دمکراتیک.
۷. جنبش دمکراتیک جوانان میهن.
۸. مارکسیستهای مستقل.
۹. حزب سوسیالیست عرب – ناصری.
۱۰. حزب بعث طرفدار عراق.
۱۱. حزب بعث طرفدار سوریه.
۱۲. جنبش آزادی بخش سودان.
۱۳. حزب انصار.
۱۴. حزب کمونیست سودان.
۱۵. احزاب کوچک و رسمی قانونی جنوب.
( طلایه ، شماره ۱۹ ، ص ۲۲ )

۲ – ۱ – ۷ – استقلال در سودان
در سال ۱۹۴۲ همزمان با پیروزی های اولیـه انگلیـسی ها در جبهه آفریـقا ، فـارغ التحصیـلان
دانشگاههای سودان اعلامیه ای منتشر و خواهان استقلال کشور شدند که بلافاصله انگلیسی ها اعلامیه داده را مردود شمردند.
در سال ۱۹۴۳ حزب سیاسی سودانی به نام العشقاء به وسیله اسماعیل الازهری تأسیس گردید
که هدف آن همکاری با حکومت مصر برای حصول استقلال سودان بود ، پس از تأسیس حزب العشقاء ، حزب الامه با هدف استقلال طلبی تشکیل گردید ، حزب های مزبور به فعالیتهای اجتماعی و سیاسی در راه استقلال سودان کوشش می نمودند که پس از یکسری تنشها و چالش هایی ، در نهایت در سال ۱۹۴۷ دولت انگلستان بار دیگر طرح جداسازی جنوب سودان از شمال آن کشور را بایگانی و طرح وحدت سراسر خاک سودان را احیاء نمود.
در سال ۱۹۵۰ دولت مصر خواهان تشکیل اتحادیه مصر و سودان به رهبـری مصـر گـردید کـه
پس از مذاکراتی ، سرانجام در سال ۱۹۵۱ دولت مصر رسماً فاروق شاه مصر را به عنوان سلطان مصر و سودان معرفی نمود که پس از چندی مجدداً اعتراضاتی از سوی اتحادیه های کارگری در سودان به وقوع پیوست و برخی احزاب دیگر فعالیتهای در راستای استقلال سودان برداشتند که سرانجام در سال ۱۹۵۲ خودمختاری سودان از سوی انگلیسی ها به رسمیت شناخته شد و علت موافقت انگلیسی ها نیز کودتای افسران جوان مصری در ژوئیه ۱۹۵۲ بود که به سلطنت فاروق پایان بخشید و حکومت جدید مصر نیز اعلام کرد که در فکر بدست آوردن امتیاز از سودان نیست بلکه با تمام قوا از استقلال سودان حمایت و به آنها در این راه کمک خواهد کرد لذا بین دولتهای مصر و انگلستان در سال ۱۹۵۳ قراردادی منعقد که خودمختاری سودان را برای مدت سه سا
ل تثبیت کرد ، در این ایام بین نهادهای دولتی ، احزاب و مجلس تعاملات و ارتباطاتی بر سه جریان استقلال سودان وجود داشت ، درسال ۱۹۵۵ بین نیروهای جنوب و شمال درگیری هایی رخ داد که صدها تن به قتل رسیدند ، دراین سال نیروهای انگلیسی به درخواست مجلس مؤسسات سودان را ترک کردند و در دسامبر ۱۹۵۵ سودان به استقلال کامل رسید ، و در سال ۱۹۵۶ به عنوان یک کشور مستقل در صحنه بین المللی وارد شد ، عضویت سازمان ملل متحد و اتحادیه عرب را پذیرفت ، لیره سودانی را جایگزین پوند متداول مصری نمود و تشکیلات اداری نیز به شکل جدید که از تشکیلات اداری انگلیس اقتباس شده بود تکوین یافتند. ( ملکی ، ۱۳۶۸ش ، ص ۲۱ – ۲۴ )

۲ – ۲- وضعیت اقتصادی
۲ – ۲ – ۱ – وضعیت اقتصادی در سودان
سودان از جمله کشورهای فقیر جهان محسوب می شود و حدود ۸۰ درصد جمعیت سودان در
بخش کشاورزی و دامداری فعالیت دارند که عمدتاً به صورت سنتی اداره می شود.
جنگهای داخلی ، بی ثباتی دیرین نظامی سیاسی، شرایط بد آب و هوایی، ضعف ارزش کالاهای
تولیدی در بازار جهانی و سیاستهای نادرست اقتصادی از عمده دلایل فقر اقتصادی سودان به شمار می رود.
این کشور دارای منابع نفت خام نیز هست که عمدتاً در مناطق جنوب واقع است و تولید آن در
سال ۲۰۰۴ به حدود ۲۰۰ هزار بشکه در روز رسید.
نیروی کار این کشور هفت میلیون و ۴۱۵ هزار نفر است ۷/۱۸ درصد از جمعیت درسن کار این
کشور بیکار هستند ، ۴۷ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می کنند.
( www.sudan.sd/ar )
حدود ۸۰ درصد از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی شاغلند ولی این بخش عمـدتاً غیر
مکانیزه و توسعه نیافته است. صنایع سودان نیز بیشتر در زمینه فن آوری و تبدیل محصولات کشاورزی ایجاد شده اند انزوای بین المللی کشور سودان لطمات فراوانی به اقتصاد این جمهوری وارد کرده است ولی دولت این کشور اخیراً تصمیم گرفته تا با استفاده از الگوهای خارجی به توسعه بخش نفت بپردازد.
میزان تولید ناخالص داخلی سودان در سال ۱۹۹۹ به ۱۱/۴ میلیارد دلار رسیـد که حداقـل ۴۱
درصد از آن مربوط به بخش کشاورزی ، ۱۷ درصد مربوط به بخش صنعت و ۴۲ درصد مربوط به بخش خدمات است.
سودان کشور فقیری است به طوری که درآمد سرانه ملی آن در سالهای اخیر از ۳۲۰ دلار فراتر
نرفته است ، نرخ تورم این کشور حدود ۲۰ درصد است و شاخص قیمت کالا و خدمات مصرفی آن رشدی معادل ۱۶ درصد در سال دارد. سودان نزدیک به ۱۲ میلیون نفر نیروی کار دارد و نرخ بیکاری آن بیش از ۴۰ درصد است. از سوی دیگر این

دیدگاهتان را بنویسید